Κάποτε στα δελτία ειδήσεων ο καιρός ερχόταν στο τέλος. Ήταν μια ανάσα ελαφρότητας πριν από τον ύπνο: «Αύριο βροχές στα δυτικά. Καληνύχτα σας». Σήμερα ο καιρός προηγείται των ειδήσεων, διακόπτει τις ειδήσεις και, αν μπορούσε, θα παρουσίαζε και τις ειδήσεις. Μετεωρολόγοι παντού. Σε παράθυρα, σε έκτακτα, σε «αναλύσεις», σε γραφικά που θυμίζουν μπρίφινγκ του ΝΑΤΟ.
Ο μετεωρολόγος δεν μας λέει πια απλώς αν θα βρέξει. Μας προειδοποιεί, μας επιπλήττει, μας εκπαιδεύει. Ο καιρός δεν είναι φαινόμενο· είναι απειλή. Έχει όνομα, έχει χρώμα, έχει δραματική μουσική υπόκρουση. Κόκκινος συναγερμός, πορτοκαλί επιφυλακή, κίτρινη ανησυχία — λείπει μόνον ο «καιρός-δολοφόνος» και το «exclusive».
Κι εμείς, υπάκουοι θεατές, ακούμε για αντικυκλώνες με τη δέουσα σοβαρότητα που άλλοτε επιφυλάσσαμε για το ασφαλιστικό. Η καταιγίδα αποκτά χαρακτήρα, το βαρομετρικό χαμηλό γίνεται πρωταγωνιστής. Αν αργήσει να έρθει, απογοητευόμαστε. Αν έρθει, δικαιωνόμαστε. «Σας τα είχαμε πει», λέει ο μετεωρολόγος. Πάντοτε σας τα είχε πει.
Η υπερπροβολή δεν είναι τυχαία. Ο καιρός είναι το τέλειο θέμα: σοβαρός χωρίς ευθύνη, δραματικός χωρίς πολιτικό κόστος. Δεν αντιμιλά, δεν ψηφίζει, δεν ζητά λύσεις. Μπορείς να τον αναλύεις επί μισή ώρα και να μη σου ζητήσει κάποιος λογαριασμό. Σε αντίθεση με την ακρίβεια, την υγεία ή την παιδεία, ο καιρός συγχωρεί τα πάντα. Κι αν πέσεις έξω, φταις εν καιρώ.
Έτσι, τα δελτία γεμίζουν σύννεφα υψηλής ευκρίνειας και άδεια νοήματα. Μαθαίνουμε με ακρίβεια πού θα φυσήξει, αλλά όχι γιατί φυσάμε κι εμείς όπου να ‘ναι. Ξέρουμε πόσους βαθμούς θα έχει αύριο, αλλά όχι πόσους αντέχει η κοινωνία σήμερα.
Ίσως τελικά αυτό να μας αξίζει: μια καθημερινή πρόγνωση για όλα, εκτός από τα ουσιώδη. Επειδή, όπως πάμε, στο τέλος ο καιρός δεν θα είναι απλώς είδηση. Θα είναι η μόνη σταθερά σε δελτία που αλλάζουν συνεχώς θέμα — για να μη χρειαστεί να αλλάξουν κάτι άλλο.
