Στον απόηχο της εορταστικής περιόδου, οι νέες έξοδοι ταινιών περιλαµβάνουν ορισµένες ενδιαφέρουσες προτάσεις, ικανές να µας κάνουν να ξεκουνηθούµε από τους καναπέδες µας.
Primate
(Primate)
Σκηνοθεσία: Γιοχάνες Ρόµπερτς.
Πρωταγωνιστούν: Τζόνι Σεκουάγια, Τζία Χάντερ, Τρόι Κότσουρ, Βικτόρια Γουάιαντ, Τζέσικα Αλεξάντερ.
Είδος: τρόµου.
Διάρκεια: 89 λεπτά.
Μια ομάδα φίλων πηγαίνει δια- κοπές σε ένα απομονωμένο τροπικό νησί για ένα ονειρεμένο ταξίδι. Γρήγορα, η απόδρασή τους μετατρέπεται σε εφιάλτη όταν ανακαλύπτουν ότι μια πρωτόγονη απειλή παραμονεύει στη ζούγκλα. Αυτό που έπρεπε να είναι μια ήσυχη περιπέτεια γίνεται μια αιματηρή μάχη για επιβίωση. Μεταξύ απομόνωσης, φόβου και ενστίκτου, οι χαρακτήρες ωθούνται στα όριά τους σε μια βίαιη σύγκρουση όπου το όριο μεταξύ ανθρώπου και θηρίου σιγά-σιγά εξαφανίζεται.
Ο Ρόμπερτς χτίζει μεθοδικά την ένταση, με μια αίσθηση υπαρξιακού κρεσέντο, στο πλαίσιο του οποίου κάθε συμπεριφορά –ανθρώπινη ή ζωική– μοιάζει να αμφισβητεί το ηθικό αξιακό μας σύστημα.
Αν κάτι εντυπωσιάζει από τα πρώτα λεπτά, αυτό είναι η οπτική συνέπεια: ο Ρόμπερτς αποφεύγει τον εύκολο εντυπωσιασμό και δεν καλύπτεται πίσω από ειδικά εφέ χωρίς λόγο. Αντίθετα, χρησιμοποιεί κοντινά πλάνα, αργά κάδρα και έναν τρόπο κινηματογράφησης που φέρνει τον θεατή «μέσα» στο πείραμα – όχι απλώς ως θεατή αλλά ως παρατηρητή που αμφιβάλλει για τα όρια του ηθικού.
Εκεί όμως όπου το Primate πραγματικά ξεφεύγει από την κατηγορία «επιστημονικό θρίλερ» είναι στην ψυχολογική και φιλοσοφική του διάσταση. Η ταινία διατυπώνει ερωτήματα χωρίς να δίνει έτοιμες απαντήσεις: τι σημαίνει να ερευνάς – και πότε η έρευνα γίνεται εμμονή; Πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην καλή πρόθεση και την καταστροφή; Μήπως ο ίδιος ο άνθρωπος είναι το πιο απρόβλεπτο ζώο; Αυτή η βαθύτερη ανάγνωση της συμπεριφοράς –τόσο της ανθρώπινης όσο και της ζωικής– προσδίδει στο Primate μια υπαινικτική οικουμενικότητα που δεν βρίσκει εύκολες απαντήσεις.
Info: Στις αίθουσες από τις 08.01.2026.
Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή; (Μέρος πρώτο)
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας.
Πρωταγωνιστούν: Τάσος Ιορδανίδης, Βασιλική Ανδρίτσου, Κώστας Κόκλας, Λευτέρης Ελευθερίου, Κώστας Φιλίππογλου, Ταξιάρχης Χάνος, Νίκη Λάµη, Ελένη Ουζουνίδου, Βαλέρια Κoυρούπη, Ιβάν Σβιτάιλο, Γιάννης Στάνκογλου, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Μαρία Λεκάκη, Παναγιώτα Βλαντή.
Είδος: µαύρη κωµωδία.
Διάρκεια: 103 λεπτά.
Υπάρχουν τίτλοι που κουβαλούν μνήμη. Υπάρχουν ατάκες που δεν ανήκουν πια στους χαρακτήρες τους, αλλά στο συλλογικό υποσυνείδητο. Και υπάρχουν σειρές που, ακόμη κι αν προβλήθηκαν για λίγο, άφησαν αποτύπωμα δυσανάλογο της διάρκειάς τους. Η κινηματογραφική μεταφορά τού Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή; έρχεται το 2026 όχι για να αναβιώσει απλώς ένα cult φαινόμενο, αλλά για να το αναμετρήσει με τον χρόνο. Ο Αλέξανδρος Ρήγας δεν επιχειρεί μια εύκολη νοσταλγική αναπαραγωγή. Αντίθετα, προσεγγίζει το υλικό του με μια εμφανή πρόθεση: να δει αν αυτό το σύμπαν αντέχει σήμερα, σε μια εποχή πιο κυνική, πιο γρήγορη, λιγότερο αθώα. Το μεγάλο ερώτημα που συνοδεύει κάθε τέτοια μεταφορά είναι αν το χιούμορ «μεγαλώνει» ή αν, απλώς, ακούγεται πιο δυνατά. Η ταινία επιλέγει τον δεύτερο δρόμο μόνον επιφανειακά. Στην πραγματικότητα, μετατοπίζει το κέντρο βάρους της από την καθαρή ατάκα στην κατάσταση. Το σενάριο δεν προσπαθεί να αναπαραγάγει σκηνή προς σκηνή την τηλεοπτική εμπειρία. Αντ’ αυτού, χτίζει έναν κόσμο γνώριμο αλλά πιο σκοτεινό, πιο σωματικό, πιο εκτεθειμένο. Οι χαρακτήρες δεν είναι καρικατούρες – είναι άνθρωποι που κουβαλούν το βάρος της υπερβολής τους.
Info: Στις αίθουσες από τις 08.01.2026.
28 χρόνια μετά: ο Ναός των Οστών
(28 years later: the Bone Temple)
Σκηνοθεσία: Νία ΝταΚόστα.
Πρωταγωνιστούν: Τζακ Ο’Κόνελ, Νία ΝταΚόστα, Έµα Λερντ, Έριν Κέλιµαν, Άλφι Γουίλιαµς, Ρόµπερτ Ρόουντς, Ρέιφ Φάινς.
Είδος: τρόµου.
Διάρκεια: 109 λεπτά.
Είκοσι οκτώ χρόνια μετά την αρχική επιδημία, το σύμπαν τού 28 Days Later επιστρέφει όχι απλώς για να τρομάξει αλλά για να στοχαστεί. Το 28 χρόνια μετά: ο Ναός των Οστών δεν είναι μια ταινία που ενδιαφέρεται να επαναλάβει μηχανικά τα γνωστά μοτίβα του μετα-αποκαλυπτικού τρόμου. Αντίθετα, είναι μια ώριμη, σκοτεινή και συχνά υπαρξιακή συνέχεια που κοιτάζει κατάματα το ερώτημα «τι μένει από τον άνθρωπο, όταν η επιβίωση παύει να είναι το βασικό διακύβευμα;». Ένας κόσμος μετά την κατάρρευση, όχι μετά την κρίση. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες της σειράς, όπου το χάος ήταν άμεσο και ωμό, το The Bone Temple τοποθετείται σε έναν κόσμο που έχει ήδη προσαρμοστεί. Η καταστροφή δεν είναι πια έκτακτη κατάσταση, είναι κανονικότητα. Οι κοινωνίες που απέμειναν δεν παλεύουν απλώς με τους μολυσμένους, αλλά με τη διάβρωση της μνήμης, της ηθικής και της συλλογικής ταυτότητας. Η ταινία αποφεύγει συνειδητά την υπερβολική δράση και επενδύει σε μια αργή, σχεδόν τελετουργική αφήγηση. Οι σιω- πές, τα βλέμματα και τα ερείπια μιλούν περισσότερο από τα ξεσπάσματα βίας. Ο τίτλος λειτουργεί όχι κυριολεκτικά αλλά συμβολικά. Ο Ναός των Οστών είναι τόσο ένας φυσικός χώρος όσο και μια μεταφορά: ένας τόπος όπου η ανθρωπότητα φυλάσσει τα απομεινάρια της – κυριο- λεκτικά και μεταφορικά.
Info: Στις αίθουσες από τις 15.01.2026.
Η εσχάτη των ποινών
(Mercy)
Σκηνοθεσία: Τιµούρ Μπεκµαµπέτοφ.
Πρωταγωνιστούν: Ρεµπέκα Φέργκιουσον, Κάιλι Ρότζερς, Κρις Σάλιβαν, Κάλι Ράις, Αναµπέλ Γουόλις, Κρις Πρατ.
Είδος: περιπέτεια µυστηρίου.
Διάρκεια: 100 λεπτά.
Στο εγγύς μέλλον, ένας ντετέκτιβ δικάζεται με την κατηγορία της δολοφονίας της συζύγου του. Έχει 90 λεπτά για να αποδείξει την αθωότητά του στην προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη που ο ίδιος στήριζε ένθερμα, πριν αυτή αποφασίσει για την τύχη του. Με το Mercy, ο Μπεκμαμπέτοφ επιστρέφει στο σινεμά υψηλής έντασης, επιχειρώντας να συνδυάσει την τεχνολογική του εμμονή με ένα πιο υπαρξιακό, σχεδόν φιλοσοφικό ερώτημα: τι σημαίνει «έλεος» σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία προηγείται της ηθικής; Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που κινείται ανάμεσα στο sci-fi θρίλερ και το κοινωνικό σχόλιο, χωρίς να φοβάται να διχάσει. Το Mercy τοποθετείται σε ένα μέλλον όπου η έννοια της δικαιοσύνης έχει μετατοπιστεί από τον άνθρωπο στα συστήματα. Αλγόριθμοι, αυτοματοποιημένες αποφάσεις και μηχανισμοί «αξιολόγησης ζωής» καθορίζουν ποιος αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία και ποιος όχι. Όταν ένας χαρακτήρας βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα σε μια απάνθρωπα λογική απόφαση και ένα βαθιά ανθρώπινο δίλημμα, η ταινία μετατρέπεται σε αγώνα χρόνου – όχι μόνο για την επιβίωση αλλά και για τη διατήρηση της ανθρώπινης συνείδησης. Ο Μπεκμαμπέτοφ παραμένει πιστός στο γνώριμο οπτικό του «DNA»: δυναμικό μοντάζ, έντονη χρήση οθονών, ψηφιακά πλάνα και μια αίσθηση διαρκούς επιτήρησης. Ωστόσο, στο Mercy αυτή η αισθητική δείχνει πιο ώριμη και λιγότερο επιδεικτική.
Info: Στις αίθουσες από τις 22.01.2026.
Το καταφύγιο
(Shelter)
Σκηνοθεσία: Ρικ Ρόµαν Βο.
Πρωταγωνιστούν: Τζέισον Στέιθαµ, Μπόντι Ραέ Μπρέθναχ, Μπιλ Νάι, Ναόµι Άκι, Ντάνιελ Μέις.
Είδος: περιπέτεια, θρίλερ.
Διάρκεια: 107 λεπτά.
Σε ένα απομακρυσμένο νησί της Σκωτίας, ένας μοναχικός άνδρας σώζει ένα νεαρό κορίτσι από μια θανατηφόρα καταιγίδα, βυθίζοντας άθελά του και τους δύο σε κίνδυνο. Αναγκασμένος να βγει από την απομόνωση, από τη στιγμή που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει το ταραχώδες παρελθόν του και να προστατεύσει το κορίτσι, ξεκινά μαζί της ένα τεταμένο ταξίδι επιβίωσης και λύτρωσης. Ο Βο σκηνοθετεί με γνώριμη αυτοπεποίθηση αλλά εμφανώς πιο συγκρατημένα. Δεν τον ενδιαφέρει το συνεχές σφυροκόπημα της δράσης· αντίθετα, επενδύει στον αργό ρυθμό, στη συσσώρευση έντασης και στη σταδιακή αποδόμηση των χαρακτήρων. Τα κλειστοφοβικά κάδρα, οι σκοτεινοί διάδρομοι και οι μικροί χώροι λειτουργούν σαν ψυχολογικές παγίδες. Η κάμερα συχνά μένει λίγο παραπάνω απ’ όσο «βολεύει», αναγκάζοντας τον θεατή να παρατηρήσει σιωπές, βλέμματα και ρωγμές στις σχέσεις. Το καστ κινείται σε χαμηλότονη, σχεδόν θεατρική γραμμή: οι ερμηνείες δεν «φωνάζουν», αλλά χτίζουν σταθερά μια αίσθηση φόβου, καχυποψίας και ηθικής κόπωσης. Ιδιαίτερα δυνατές είναι οι στιγμές σύγκρουσης, όπου δεν υπάρχουν ξεκάθαρα «καλοί» και «κακοί» – μόνον άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν με το μικρότερο δυνατό κόστος στη συνείδησή τους. Το Shelter δεν είναι μια ταινία που επιδιώκει το εντυπωσιακό. Είναι μια σφιχτή, σκοτεινή κινηματογραφική εμπειρία, που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον άνθρωπο παρά για την καταστροφή.
