Η Ερατώ Αλακιοζίδου, καλλιτεχνική διευθύντρια του Ωδείου Πυλαίας-Χορτιάτη και πιανίστρια, μιλάει στο Citymag για τις φετινές συναυλίες της και για την εκδήλωση Music Diaries, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 27-29 Ιουνίου στο Δημοτικό Ωδείο Πυλαίας-Χορτιάτη και στο διάστημα 30 Ιουνίου-10 Ιουλίου στην Πιστόια της Ιταλίας.
Μέχρι στιγμής έχεις δώσει συναυλίες στην Ελλάδα, τη Ρουμανία και την Ιταλία. Αν και είσαι «μπαρουτοκαπνισμένη», πώς είναι να παίζεις μπροστά σε ξένο κοινό; Έχει διαφορά;
Κάθε κοινό έχει τη δική του ενέργεια, τη δική του σιωπή. Στην Ιταλία η μουσική είναι καθημερινότητα, στη Ρουμανία υπάρχει βαθιά παράδοση και σεβασμός, ενώ στην Ελλάδα νιώθεις μια έντονη οικειότητα. Η εμπειρία είναι πάντοτε διαφορετική – όχι εμπόδιο, αλλά αφορμή για επαναπροσδιορισμό. Κάθε φορά αναζητώ τη στιγμή όπου καταργείται η απόσταση ανάμεσα σε σκηνή και κοινό και μένει μόνον η μουσική, ως καθαρή ανθρώπινη επικοινωνία.
Από τις φετινές συναυλίες, ποια κρατάς μέχρι στιγμής και γιατί;
Ξεχωρίζω τη συναυλία με τη Λητώ Θώμου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με έργα Άστορ Πιατσόλα για δύο πιάνα. Η αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος έχει μοναδική ακουστική και είναι σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα να υπάρχουν δύο πιάνα στη σκηνή. Με τη Λητώ μάς συνδέει μια βαθιά φιλία χρόνων, αλλά και μνήμες που μας έχουν διαμορφώσει – ένας κοινός τρόπος σκέψης, μια εσωτερική κατανόηση που δεν χρειάζεται λόγια. Όταν παίζουμε μαζί, επικοινωνούμε σε εσωτερικό επίπεδο, σχεδόν σιωπηλό, που κάνει τη μουσική εμπειρία αυθεντική και βιωματική. Η συγκινητική ανταπόκριση του κοινού έκανε τη συναυλία ακόμη πιο ξεχωριστή.
Όμως και στην Ιταλία, κάθε συναυλία με αιφνιδιάζει: οι ιστορικές αίθουσες με εξαιρετικές τοιχογραφίες, γλυπτά, ζεστή ακουστική και φυσικό φως δημιουργούν ιδανικές συνθήκες. Εκεί η μουσική μοιάζει να αναπνέει αλλιώς – πιο ελεύθερα, σχεδόν φυσικά.
Διάβασα ότι σου απονεμήθηκε τιμητικά η θέση της καλλιτεχνικής διευθύντριας στο Istituto Ellenico di Cultura της Ιταλίας. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Έχεις κάποιες πρώτες σκέψεις για την προώθηση του ελληνικού πολιτισμού στην Ιταλία και σε άλλες χώρες;
Πρόκειται για μια τιμή, αλλά και για μια ευθύνη. Πρακτικά, σημαίνει μια ευκαιρία για δημιουργία γεφυρών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, ανάπτυξη προγραμμάτων με νέους καλλιτέχνες, επιμέλεια φεστιβάλ και εκπαιδευτικών δράσεων με άξονα τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Πρώτη μου σκέψη είναι να φωτιστούν οι αφανείς φωνές: σύγχρονοι έλληνες συνθέτες, εικαστικοί, περφόρμερς που αξίζουν διεθνή ορατότητα. Να προωθήσουμε την ελληνική καλλιτεχνική ταυτότητα όχι ως «εξαγώγιμο προϊόν», αλλά μέσα από ισότιμο διάλογο.
Η πρώτη συνεργασία ξεκινά στα μέσα Ιουλίου, στην περιοχή της Ούμπρια, με ένα ρεσιτάλ πιάνου της Ηρώς Μενέγου στο ιστορικό Teatro Torti στη Μπεβάνια, στο πλαίσιο του International Green Music Festival 2025, σε σύμπραξη με τη νεοσύστατη αστική, μη κερδοσκοπική performArt.
Μια και το έφερε η κουβέντα, τι σημαίνει για εσένα «ελληνικός πολιτισμός»; Ποια είναι η σημερινή μορφή του;
Για εμένα, ο ελληνικός πολιτισμός σήμερα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που κουβαλάει την ιστορία, αλλά επιμένει να ονειρεύεται. Δεν είναι μόνον αρχαία κληρονομιά ή παραδοσιακά μοτίβα· είναι η συνθετική μας ικανότητα, η ποίηση που γράφεται τώρα, η μουσική που φλερτάρει με τα όρια, η επιμονή μας να αφηγηθούμε τον εαυτό μας μέσα από την τέχνη. Είναι βαθιά υπαρξιακός, συχνά αντιφατικός, αλλά πάντοτε αυθεντικός.
Φέτος, για όγδοη συνεχόμενη χρονιά, πραγματοποιείται η διεθνής διοργάνωση Music Diariesστο Δημοτικό Ωδείο Πυλαίας-Χορτιάτη. Αμέσως μετά, ένα δεύτερο μέρος της θα πραγματοποιηθεί στην Ιταλία. Ποια είναι η εκπαιδευτική και πολιτιστική σημασία της εκδήλωσης;
Τα Music Diaries είναι κάτι περισσότερο από ένα φεστιβάλ. Είναι μια κοινότητα που δημιουργείται κάθε χρόνο από την αρχή, από μαθητές, καθηγητές και καλλιτέχνες. Εκπαιδευτικά, προσφέρει στους σπουδαστές μοναδικές ευκαιρίες να συνεργαστούν με διεθνείς καλλιτέχνες, να παρακολουθήσουν masterclasses, να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Πολιτιστικά, είναι μια πλατφόρμα ανταλλαγής ιδεών και εμπειριών, ένα ανοιχτό πεδίο που ενώνει τις τέχνες με τον τόπο και την κοινωνία.
Η μεταφορά μέρους της διοργάνωσης στην Ιταλία είναι μια φυσική επέκταση αυτής της λογικής: τοπικό και παγκόσμιο ταυτόχρονα.
