Γράφει ο DREAMACHINERY.

Hello Cosmos/«Dream Harder»

Έρχονται από το Μάντσεστερ, για να ταράξουν τα νερά μιας εξίσου δύσκολης με την προηγούμενη δισκογραφικής χρονιάς. Στέλνουν ηχηρά το δικό τους μήνυμα μέσα από το κράμα ήχων που δημιούργησαν για το ντεμπούτο άλμπουμ τους, συνδυάζοντας την post-punk (στις περισσότερες περιπτώσεις) με τα ηλεκτρονικά στοιχεία, βάζοντας στη μίξη τους ακόμη και ήχους εφέ τής Nintendo.

Η τετραμελής μπάντα, μέσα από τον απαγγέλλοντα στίχο, φέρνει στο μυαλό μας το μοτίβο που χάραξε μία από τους πρωτοπόρους τού είδους, η Άννυ Κλαρκ. Συνδυαστικά με την άκρως ιδιοφυή μουσική παραγωγή, επισφραγίζει σαφέστατα ότι το άκουσμα του «Dream Harder» σε ωθεί ηχητικά σε μια γενική αξιολόγηση της τεχνολογίας και της ταχέως εξελισσόμενης σχέσης της με την ανθρωπότητα, την πολιτική, τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και τα πάντα τριγύρω μας.

Επεξεργαζόμενος τα βαθύτερα ζητήματα στα οποία βασίζεται το «Dream Harder», καταλήγω ότι αυτή η διερεύνηση τείνει να γίνει παρανοϊκή, μα συνάμα επικίνδυνα προοδευτική. Ο καθημερινός καταιγισμός μηνυμάτων (υποσυνείδητων, σε πολλές περιπτώσεις) που δεχόμαστε και, κατ’ επέκταση, οι πτυχές αυτής της ψηφιακής εποχής μάς επηρεάζουν όλους ως άτομα, κυρίως σε ό,τι αφορά την ψυχική μας υγεία. Ειδικά όταν μας προτείνεται ένα μέσο για την ανατροπή τού συστήματος και την απόδραση σε μιαν εναλλακτική και τεχνητή χρωματική πραγματικότητα.

Τα κομμάτια τού «Dream Harder» περιλαμβάνουν και αρκετές συνεργασίες, όπως αυτή του Τζέιμς Σμιθ (των Yard Act) στο τραγούδι «Cosmic Trigger». Γράφτηκαν σε διάφορες τοποθεσίες ανά τον κόσμο και αντανακλούν έναν πλανήτη που περιστρέφεται με αδυσώπητο ρυθμό. Με στίχους που περικλείουν την αυγή τής εποχής τού Τραμπ («Run For President») στο συνεχιζόμενο φιάσκο τού Brexit («Let Love Be…») και την κατάσταση της μουσικής («Raise The Dawn») μέχρι τον κόσμο τού σήμερα, που κυριαρχείται από εταιρείες mega tech («Renegade Love»).

Ειδικά για την προώθηση του άλμπουμ, δημιούργησαν ένα καταπληκτικό visual show (στο οποίο καθένας μπορεί να απολαύσει τα έντεκα κλιπ από το «Dream Harder»), το οποίο ονόμασαν «Album Visualizer». Κυκλοφορεί σε βινύλιο περιορισμένης κοπής, σε cd, αλλά και ψηφιακά, από την Cosmic Glue.

flashback

Νik Kershaw/«Human Racing»

Δεν θα ήταν υπέροχο, με το πάτημα ενός απλού, βινυλιακού κουμπιού, να διένυες μια 40λεπτη, πολυτονική ηχητική διαδρομή ανέμελων ηλεκτρονικο-κιθαριστικών ηχοτοπίων (ανεκτίμητης αξίας, όπως αποδείχθηκε στην πορεία), στο τέλος τής οποίας θα επιθυμούσες να την επαναλαμβάνεις ξανά και ξανά για τα επόμενα 37 χρόνια;

Κάπως έτσι λοιπόν, τον Φεβρουάριο του 1984, ξεκινούσε αυτό το ταξίδι, με τις πρώτες στροφές από το «Dancing Girls» να ανοίγουν το ντεμπούτο άλμπουμ τού πρωτοεμφανιζόμενου Βρετανού Νικ Κέρσοου. Με μια καθηλωτική ηλεκτρονική μπασογραμμή αναλογικών συνθετητών να συνδυάζεται άρτια από τα ευφάνταστα προγραμματισμένα drum machines, δημιουργώντας ατέλειωτες ατμόσφαιρες, πολλά υποσχόμενες για τη συνέχεια και άκρως επιδραστικές για τα επόμενα χρόνια.

Ακολουθούσε το δεύτερο κατά σειρά κομμάτι, το σούπερ διαχρονικό hit single «Wouldn’t it be good», επισφραγίζοντας άμεσα την επιτυχία τού δίσκου. Πολλά ακόμη μουσικοπενταγραμμικά «διαμαντάκια», όπως το «Shame on you» (έχοντας ως ατού τα απίστευτα φωνητικά percussions να δένουν άρτια πάνω στο ηλεκτρικό bassbeat), το «Cloak and dagger» (με τα ευδιάκριτα φωτεινά κιθαριστικά riffs και solos), αλλά και το κλείσιμο του άλμπουμ να γίνεται με δύο ιδιόρρυθμα μπαλαντοειδή κομμάτια (τα «Faces» και «Human Racing»), δημιουργώντας μια όχι και τόσο συνηθισμένη ποπ παραγωγή και προσδίδοντας έναν διαχρονικό αναλογικό αέρα, που θα κρατούσε το αποτέλεσμα άφθαρτο στο πέρασμα των ετών.

Ακούστε τα άφοβα, χωρίς προκατάληψη. So… Dream on, until next time…