Μια κουβέντα με τον ψυχολόγο Gestalt και συγγραφέα Διονύση Μπουγά, με αφορμή την παράστασή του “Το Νόημα του Sex Νο1″, που ανεβαίνει στο Άσπρο Δέντρο.
Καταρχάς, θα ξεκινήσω με μια ερώτηση που δεν έχει σχέση με την παράσταση, γνωρίζοντας ότι ασχολείσαι με το life coaching από το 2008. Δεν έχουν μαζευτεί πολλοί αυτοί που «αυτοβελτιώνονται»; Γιατί έχει γίνει τάση; Τι φταίει;
Είναι λογικό να έχει γίνει τάση. Η εποχή μας μάς ταΐζει με ανασφάλεια, συγκρίσεις και burnout. Όταν ο κόσμος πνίγεται, αναζητά σανίδα σωτηρίας, έστω κι αν αυτή λέει “Γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου”. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η αυτοβελτίωση γίνεται άλλος ένας αγώνας… αυτομαστίγωσης ή μια διαφυγή από τα πραγματικά προβλήματα της ζωής.
Συνεχίζω ανορθολογικά: πηγαίνω στο τέλος της παράστασης «Το Νόημα του Sex No 1». Εκεί, λοιπόν, εμφανίστηκες και εξήγησες ότι ήθελες να βρεις έναν διαφορετικό τρόπο για να παρουσιάσεις ένα βιβλίο, γι’ αυτό έγραψες την παράσταση. Μάλιστα, είπες ότι τη θεωρείς «edutainment» (education & entertainment), καθώς συνδυάζει ψυχαγωγία με εκπαίδευση. Τι μαθαίνει κάποιος από την παράσταση; Τι είχες εσύ σκοπό να μάθει;
Ότι το σεξ είναι πολύ περισσότερα από πράξη: είναι καθρέφτης του εαυτού μας ως ανθρώπινου όντος και όχι μόνο των πεποιθήσεών μας. Ότι η σχέση με την επιθυμία, τον άλλον, είναι γεμάτη μύθους, ενοχές και προσδοκίες. Ήθελα να καταλάβει κάποιος ότι δεν είναι ο μόνος που δεν έχει ιδέα τι κάνει και ότι υπηρετεί κάτι πέρα από το άτομό του.
Πιστεύεις ότι η παράσταση βοηθάει μέσω των επιστημονικών πληροφοριών που παρέχει ώστε να σκεφτεί ξανά ο κόσμος πάνω σε κάποια κλισέ μεταξύ των ζευγαριών;
Ναι, επειδή τα κλισέ δεν διαλύονται με νουθεσίες. Χρειάζονται ανατροπές, χιούμορ και μια αναγνώριση ότι όλοι παίζουμε ρόλους που δεν έχουμε επιλέξει συνειδητά. Η παράσταση δεν δίνει τις απαντήσεις που περίμεναν κάποιοι, αλλά ρίχνει φως στις ερωτήσεις που δεν τολμάμε να κάνουμε, κυρίως στον εαυτό μας.
Υπάρχει περίπτωση στη συγκεκριμένη παράσταση το κοινό να μεταμορφώνεται σε δυναμική ομάδα ψυχανάλυσης; Το αναφέρω διότι κοινό και ηθοποιοί αλληλοεπιδρούν.
Δεν ξαπλώνουν σε καναπέ, αλλά ναι, πολλές φορές το κοινό λειτουργεί σαν ομάδα με κοινό υλικό: τις αλήθειες τους. Οι αντιδράσεις τους δημιουργούν κύματα κατανόησης, συγκίνησης, γέλιου και αμηχανίας. Είναι, εν μέρει, θεραπευτικό το να βλέπεις πόσο μοιάζεις με ανθρώπους που ούτε ξέρεις.
Στην παράσταση παρακολουθήσαμε και την παρουσιάστρια Χριστίνα Κανατάκη να υπηρετεί τον ρόλο του ψυχολόγου. Είναι κι αυτό στοιχείο του αντικομφορμισμού της παράστασης; Να επιλέγεις μη ηθοποιούς στους ρόλους;
Ναι. Επειδή δεν με ενδιαφέρει να φτιάξω τέλεια θεατρικά έργα. Με ενδιαφέρει να είναι ρεαλιστικά και να περνάνε τα μηνύματα. Η Χριστίνα, όπως και άλλοι μη ηθοποιοί, φέρνουν τη δική τους αυθεντικότητα, κάτι που πολλές φορές λειτουργεί πιο άμεσα και γήινα από την τεχνική.
Αν κρατούσες μονάχα μία φράση απ’ όλη την παράσταση, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
Το σώμα θυμάται αυτά που το μυαλό προσπαθεί να ξεχάσει. Επειδή η αλήθεια δεν χάνεται. Κρύβεται στο σώμα, στον τρόπο που αγγίζουμε, στον τρόπο που δεν τολμάμε να ζητήσουμε. Αν δεν τη συναντήσουμε εκεί, την κουβαλάμε παντού.
Τελικώς, Διονύση, ποιο είναι το νόημα του σεξ;
Το σεξ δεν έχει νόημα μόνο του, του το δίνουμε εμείς. Μπορεί να είναι τρυφερότητα, λύτρωση, κυριαρχία, παιχνίδι, αγάπη, επιβεβαίωση ή αποφυγή. Το θέμα είναι: Το κάνεις για να ενωθείς ή για να αποφύγεις; Αν έχεις απάντηση σ’ αυτό, είσαι ήδη πιο κοντά στο νόημα.
