Αυτή είναι η πρώτη σκηνή στο θεατρικό έργο «Αληθενόν παραμύθ’ ή Τ’ εμέτερον η Ιστορία», που έγραψε η συνταξιούχος δασκάλα Αλκμήνη Θεοδωρίδου και κυκλοφόρησε πριν από μερικές μέρες από τις «Εκδόσεις Σοφία», με ταυτόχρονη παράθεση του νεοελληνικού κειμένου αριστερά και του ίδιου κειμένου στα δεξιά, στην ποντιακή διάλεκτο.
«Έγραψα το θεατρικό αυτό έργο πριν από πολλά χρόνια, όταν χρειάστηκε να ανεβάσω μια παράσταση με τους μαθητές μου με αφορμή την ημέρα μνήμης της ποντιακής γενοκτονίας, που τιμάται κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου. Στη συνέχεια, το χειρόγραφο με το θεατρικό έργο διακινήθηκε από χέρι σε χέρι και ανέβηκε και σε άλλα σχολεία, μέχρι τελικά να αποφασίσω να το εκδώσω φέτος» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η συγγραφέας.
Η κυρία Θεοδωρίδου, όπως αναφέρεται άλλωστε στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου της, αγωνίζεται για τη διάσωση και τη διάδοση της ποντιακής διαλέκτου ως φορέα τού ποντιακού πολιτισμού. Η σχετική ενασχόλησή της ξεκίνησε το 1987, όταν, ως μέλος τού Συλλόγου Ποντίων Μονάχου, ανέλαβε την επιμέλεια του περιοδικού «Κρενίν» και έκανε εισηγήσεις με θέμα την ιστορία τού ποντιακού Ελληνισμού. Το 2007 ξεκίνησε τη διδασκαλία τής ποντιακής διαλέκτου στην Ένωση Ποντίων Καλαμαριάς, όπου είναι υπεύθυνη της θεατρικής ομάδας. Σκηνοθέτησε μάλιστα την κωμωδία τού Αριστοφάνη «Ο Πλούτος» με διασκευή και ελεύθερη απόδοση στην ποντιακή διάλεκτο από την ίδια, έργο που εκδόθηκε με τον τίτλο «Ο Πλούτον» (εκδόσεις: Αφοί Κυριακίδη).
«Το θεατρικό μου έργο ‘Αληθενόν παραμύθ’ ή Τ΄εμέτερον η Ιστορία’ είναι προσαρμοσμένο για σχολικές παραστάσεις και θεωρώ ότι μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν βιωματικά την ιστορία τού ποντιακού Ελληνισμού. Στο νεοελληνικό κομμάτι έχω βάλει εσκεμμένα και κάποιες φράσεις στα Ποντιακά, καθώς κάποια παιδιά έχουν ακούσματα από τη γλώσσα», λέει η κυρία Θεοδωρίδου.
Αγώνας για τη γλώσσα
Γεννημένη και μεγαλωμένη στο χωριό Χριστός Σερρών από τη «μάνα-γιαγιά», όπως την αποκαλεί, την «Ελένε» (στη μνήμη τής οποίας αφιέρωσε το βιβλίο), άκουγε τους συγγενείς της να μιλάνε μόνο Ποντιακά. Στο σχολείο άρχισε να διδάσκεται τα Νεοελληνικά, αλλά διατήρησε άσβεστη την αγάπη για τη μητρική της γλώσσα, τα Ποντιακά, κάνοντας αγώνα για τη διάσωσή της.
«Η ελληνική γλώσσα είναι ένα δέντρο, με ρίζες τα αρχαία Ελληνικά και κλαδιά και φύλλα τις διαλέκτους και τα ιδιώματα που, όπως στη φύση, είναι απαραίτητα, επειδή δίνουν οξυγόνο για να ζήσει», τονίζει η κυρία Θεοδωρίδου.
Όσο για τη φετινή ημέρα μνήμης τής γενοκτονίας τού ποντιακού Ελληνισμού, που τιμάται στις 19 Μαΐου, αλλά, λόγω κορωνοϊού, έχουν ακυρωθεί όλες οι εκδηλώσεις, η συγγραφέας θα την τιμήσει με τη θύμηση άσβεστη και «ανάβοντας το καντήλι και μερικά κεριά στο σπίτι».
