Νύχτες με την Κάλλη
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Γιώργος Συμπάρδης
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Μεταίχµιο
ΣΕΛΙΔΕΣ: 120
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 14×20 εκ.
ΤΙΜΗ: €10,64
Στην καλοκαιρινή Αθήνα που αδειάζει, σε διαμερίσματα, μπαλκόνια και αποσιωπημένους χώρους, δύο πρόσωπα που δεν αποκαλύπτουν πολλά για τον εαυτό τους ζουν την παράξενη ιστορία τους. Εκείνος είναι συγγραφέας — ποτέ δεν μας συστήνεται πλήρως, δυο-τρία πράγματα που γνωρίζουμε γι’ αυτόν τα μαθαίνουμε από μισόλογα και θα χρειαστεί να φτάσουμε όχι μόνο στη τελευταία σελίδα, αλλά κυριολεκτικά στην τελευταία πρόταση, ώστε η εικόνα μας γι’ αυτόν να γίνει κάπως πιο στέρεη. Για εκείνη γνωρίζουμε λίγο περισσότερα — αρκετά μέσα από τα δικά του μάτια, όπως τα παλιάς μόδας ρούχα της, τη γοητεία της που την εγκαταλείπει, το ότι θυμίζει ηρωίδα ασπρόμαυρης γαλλικής ταινίας. Ωστόσο, κάποια άλλα τα πληροφορούμαστε μέσα από δικές της εξομολογήσεις στη διάρκεια των τεσσάρων συναντήσεών της μαζί του, ανάμεσα σε αναρίθμητα τζιν τόνικ, σφηνάκια βότκας και ακατάπαυστο κάπνισμα.
Η σχέση τους προκύπτει από το τίποτα. Απλώς, κάποια στιγμή εκείνος την εντοπίζει ανάμεσα στις γατοτροφές ενός σούπερ μάρκετ και, την επομένη, τη βλέπει να συνομιλεί με παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο σε μια πλατεία. Παράξενη τύχη τούς φέρνει κοντά, όταν διαπιστώνεται ότι η ένοικος του διπλανού διαμερίσματος στο οποίο κατοικεί εκείνος είναι φίλη εκείνης — και, όπως όλα δείχνουν, έχει μαζί της εμμονή.
Εκείνος τη βαφτίζει «Κάλλη» — και έχει τον λόγο του γι’ αυτό, χωρίς ουδόλως να τον απασχολεί το ότι δεν είναι αυτό το όνομά της. Έτσι κι αλλιώς, μικρή σημασία έχει.
Στην πρόσφατη, πυκνή και αινιγματική νουβέλα του Γιώργου Συμπάρδη είναι μάταιο να αναζητήσει κάποιος πλοκή — και ούτε τη χρειάζεται, καθώς η ιστορία που διηγείται γεννιέται κι εξελίσσεται μέσα από μικρά επεισόδια στον χρόνο και τον χώρο. Το απολύτως πραγματικό του αστικού τοπίου σχεδόν χαρτογραφεί την Αθήνα του Αυγούστου, μετατρεπόμενο σε χώρο ονειρικό. Ο χρόνος μοιάζει να αποκτά σημασία μόνο στις τέσσερις νύχτες τις οποίες οι δύο ήρωες μοιράζονται, ενώ όσο περισσότερο τους γνωρίζουμε τόσο περισσότερο δυσκολευόμαστε να τους κατατάξουμε, καθώς εισχωρούν ολοένα και πιο βαθιά στην επικράτεια του άπιαστου. Η νουβέλα χτίζεται με τα πιο απλά και μεγαλειώδη υλικά: τη μοναξιά, τον χρόνο που κυλά, τη στοχαστική ενατένιση μιας κατάστασης που έχει πλέον περάσει, τη φθορά, τη ματαίωση, αλλά και την έλξη, η οποία μοιάζει περισσότερο με αναπάντεχη εκλεκτική συγγένεια, μέσα στην οποία δεν έχει θέση η ερωτική επιθυμία.
Οι ήρωες του Συμπάρδη δεν είναι ούτε συμπαθητικοί ούτε αντιπαθητικοί. Δεν εκβιάζουν κάποιου είδους συναίσθημα, μπορεί να γίνουν όμως άβολοι, να μη μπορούν να τακτοποιηθούν σε οποιονδήποτε χώρο, ούτε καν σ’ εκείνους που μοιράζονται στις μόλις τέσσερις νύχτες τους. Μαζί τους δεν είμαστε ποτέ σίγουροι, όπως μοιάζουν να μην είναι και οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Τα δύο μεγάλα γεγονότα της ζωής τους —που αποκαλύπτονται το ένα στη διάρκεια των νυχτερινών εξομολογήσεων, το άλλο στην καταληκτική πρόταση— δεν μας το εξηγούν αναλυτικά. Το πώς και το γιατί τους μένουν πάντα ημιφωτισμένα. Μας θέλουν μαζί τους ώς εκεί που μπορούν να πάνε, ώς εκεί που αντέχουν το βάρος και την ευθύνη των αποκαλύψεών τους.
Σε ένα κείμενο γραμμένο όλο σε πρώτο πρόσωπο, γεμάτο αμφισημίες, αναξιοπιστίες και εκκρεμότητες, ο αφηγητής και συγγραφέας ζητά από την Κάλλη κάτι ασαφές και απροσδιόριστο, ενώ εκείνη μοιάζει περισσότερο στοχευμένη, ακόμη κι αν αυτό που ζητά δεν έχει την παραμικρή σχέση μαζί του μέσα στο χάος αυτής της σύντομης σχέσης.
Η πυκνή πρόζα του Συμπάρδη, η εξαίρετη λιτότητα της γλώσσας του προσεγγίζει αυτό που κάποιος θα όριζε ως το αίνιγμα του ανθρώπου, επιχειρώντας μια απάντηση σε μια άδεια, άχαρη πόλη, σε διαμερίσματα, θορύβους σε φωταγωγούς, μπροστινά και πίσω μπαλκόνια, πόρτες που οδηγούν σε μυστικούς, αποσιωπημένους χώρους, τις σκοτεινές χοάνες των ακάλυπτων και μερικές φορές το ίδιο το κενό.
Παρά τη φαινομενική απλότητά της, η νουβέλα μοιάζει με δίνη: εκείνη στην οποία μοιάζει να στροβιλιζόμαστε όλοι, όταν ζητούμε κάτι και αυτό μένει ανικανοποίητο, όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση σε κελεύσματα, μηνύματα και επιθυμίες.
Η ματαίωση των δύο κεντρικών ηρώων (του συγγραφέα-αφηγητή και της Κάλλης, που εργάζεται σχεδόν κρυμμένη πίσω από μια κολώνα σε νυχάδικο, πίσω από πρόσωπα-σκιές χαμένα μέσα στο παρελθόν τους, τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν και να επιδρούν διά της απουσίας τους) συνθέτει μια ιστορία ρευστή, μα απόλυτα πειστική, φτιαγμένη με το πιο βαθύ ανθρώπινο υλικό. Και, παρά την απουσία της πλοκής, η ανατροπή στο φινάλε έρχεται για να φωτίσει ό,τι κατανοήσαμε ώς τότε με έναν διαφορετικό τρόπο, προτείνοντας —κυριολεκτικά αμέσως μετά το τέλος— μια άλλη ανάγνωση της ίδιας ιστορίας. Μιας ιστορίας που μοιάζει με το καύκαλο μιας πληγής, το οποίο ο συγγραφέας τραβά απότομα, για να τρέξει —επιτέλους— το αίμα.
Η θεραπεία της ζήλιας
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Ρόμπερτ Λ. Λίχι
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Γρηγόρης Σίμος
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: University Studio Press
ΣΕΛΙΔΕΣ: 272
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 14x21 εκ.
ΤΙΜΗ: €18,00
Σε μια νέα εποχή βιβλίων αυτοβοήθειας, ο ψυχολόγος Ρόμπερτ Λίχι γράφει ένα βιβλίο για τον συναισθηματικό λαβύρινθο της ζήλιας, αναγνωρίζοντάς την ως οικουμενικό συναίσθημα. Στη μελέτη του εστιάζει στον χαρακτήρα της ζήλιας, στην εξελικτική της προέλευση και στο τι σημαίνει για το άτομο που τη βιώνει, προσφέροντας έναν οδηγό ώστε κάποιος να την ξεπεράσει, βελτιώνοντας τη ζωή, τις σχέσεις και, τελικά, τον ίδιο του τον εαυτό.
Άμα είναι να καεί
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Κρίστοφερ Κινγκ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Δώμα
ΣΕΛΙΔΕΣ: 96
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 14×21 εκ.
ΤΙΜΗ: €12,60
Εξαιρετικά πρωτότυπη ως προς τη σύλληψη, πυκνή και με ενδιαφέρουσα πρόζα, η νέα νουβέλα του μουσικολόγου και εθνολόγου Κρίστοφερ Κινγκ διερευνά την περίπλοκη σχέση της πίστης με τη συλλογική μνήμη, σε μια ιστορία με αναπάντεχη εξέλιξη, η οποία εκτυλίσσεται στο φανταστικό χωριό Επιφάνεια, στα Γρεβενά. Στην ιστορία πρωταγωνιστεί η οικογένεια Χαραλάμπη, που έχει υποστεί πλήθος δοκιμασιών, με τον μικρό της γιο, Λάζαρο (ο οποίος έμεινε ανάπηρος στη διάρκεια καψίματος του Ιούδα) να αναγνωρίζεται από τον ιερέα του χωριού ως πρόσωπο μέσα από το οποίο μιλά ο ίδιος ο Θεός.
