Vice versa
Γράφει ο Πρόδρομος Νικηφορίδης.
ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΑΚΡΙΒΑ ΤΗΝ ΕΓΝΟΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ, ΕΙΜΑΣΤΕ «ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΑΝΙ» ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟΥΣ. «ΚΟΜΜΕΝΟΙ» ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΩΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ! ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΑΦΝΙΑΖΕΙ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ. ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ: ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΣΤΟΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΘΕΟ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΜΩΣ ΠΙΣΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΦΙΚΤΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ.
Hταν άνοιξη του 2012, ξεναγούσαμε φοιτητές Αρχιτεκτονικής τού Μετσοβίου στη Νέα Παραλία, στο τμήμα που είχε ήδη ολοκληρωθεί. Ήταν ενθουσιασμένοι και η συζήτηση για τα προβλήματα του δημόσιου χώρου τούς απασχολούσε. Ένας από τους φοιτητές είπε, μεταξύ άλλων: «Γιατί δεν κάνετε έναν σύλλογο;». Δεν θυμάμαι να υπήρξε απάντηση, αλλά αυτό δεν ξεχάστηκε. Μερικούς μήνες μετά, στις 12 Σεπτεμβρίου 2012, τριάντα φίλοι και γνωστοί δημιουργήσαμε τον σύλλογο «Οι Φίλοι τής Νέας Παραλίας». Τους ευχαριστώ θερμά! Πέρασαν ήδη 8 χρόνια και οι δραστηριότητες του συλλόγου δεν σταμάτησαν στιγμή, όπως δεν σταμάτησε και η φροντίδα για τα προβλήματα της Νέας Παραλίας.
Η Νέα Παραλία δεν αγαπήθηκε από τον τέως δήμαρχο – και αυτό δεν είναι άσχετο με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια. Η Νέα Παραλία δεν είναι πια αυτή που ήταν. Το αντλιοστάσιο της ΕΥΑΘ, από κατασκευή-φάρος τής Νέας Παραλίας, έχει μετατραπεί σε μια βρώμικη, σκοτεινή και άθλια κατασκευή. Τα σιντριβάνια δεν μας δροσίζουν πια, ο καταρράκτης σταμάτησε πριν από 3 χρόνια, πολλές εκατοντάδες δέντρα ξεράθηκαν, οι βρύσες βρίσκονται σε ελεεινή κατάσταση, 8 στους 10 χώρους υγιεινής δεν λειτουργούν, αυτοκίνητα, καρότσια και κάθε είδους όχληση εισέρχεται ανεμπόδιστα στον πεζόδρομο, τα φώτα έσβησαν (και κάποια, 3 χρόνια αργότερα, εξακολουθούν να μην ανάβουν), οι γεννήτριες και οι παράφωνοι κυριαρχούν. Η Νέα Παραλία πεθαίνει.
Ο αγώνας είναι μεγάλος και οι επιπτώσεις πολλές. Πληρώνουμε ακριβά την έγνοια μας για τον δημόσιο χώρο, είμαστε «κόκκινο πανί» για πολλούς από τους αιρετούς και υπηρεσιακούς. «Κομμένοι» από παντού ως αρχιτέκτονες! Φαντάζομαι δεν σας ξαφνιάζει, υπάρχουν και οι εκδικητικές συμπεριφορές. Το έχουμε πάρει απόφαση: δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε. Μπορεί να μην είμαστε πιστοί σε κάποιον θεό, είμαστε όμως πιστοί στους ανθρώπους και θα συνεχίσουμε να είμαστε, για να κατακτήσουμε τον ανέφικτο κόσμο που επιθυμούμε. Πληγωνόμαστε αφάνταστα όταν διαβάζουμε απαξιωτικά σχόλια για τις δράσεις τού συλλόγου (ειδικά από ανθρώπους που εκτιμούσαμε) και αποκτούμε φτερά, όταν κάπου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε μη φιλικό περιβάλλον, διαβάζουμε το παρακάτω σχόλιο άγνωστου συμπολίτη: «Είμαι ένας απλός πολίτης που απολαμβάνει σχεδόν καθημερινά αυτό που σχεδιάσατε με αγάπη και μεράκι για την πόλη. Συνειδητοποίησα ότι πολλοί συμπολίτες δεν μπορούν να βιώσουν την ομορφιά τής παραλίας. Δυστυχώς, δεν μπορούμε όλοι να έχουμε το κουράγιο σας και την αγωνιστικότητα για την προάσπιση του δημόσιου χώρου». Η ζωή συνεχίζεται – και ο αγώνας επίσης.
