Υπάρχει λόγος
Γράφει ο ΤΑΣΟΣ ΡΕΤΖΙΟΣ
ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΟΣΟΧΗ, ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΣ ΚΛΙΝΟΥΜΕ ΕΥΛΑΒΙΚΑ ΤΟ ΓΟΝΥ, ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΑΣ, ΝΑ ΤΗΝ ΤΑΧΤΑΡΙΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΛΟΜΑΘΟΥΜΕ, ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΙΝΕΨΟΥΜΕ, ΝΑ ΤΗΣ ΑΦΕΘΟΥΜΕ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΖΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΖΟΡΙΣΜΕΝΗ, ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗΡΗΣ, ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΤΑΣΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗΣ. ΕΙΝΑΙ, ΑΝ ΤΟ ΘΕΛΕΤΕ, ΚΑΙ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ – ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΑΜΕ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΜΠΕΙ. ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΤΡΟΓΓΥΛΕΥΕΙ ΣΤΟ 200 ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ – ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΠΑΡΞΗΣ.
Αυτήν τη χρονιά πρέπει να τη ζήσουμε διαφορετικά… Να μην την αφήσουμε να χαθεί στη βοή και στην αντάρα τού «κάθε μέρα», να μην τη χαρίσουμε σε πανδημίες, κρίσεις και εξελίξεις, να μην τη θυσιάσουμε σε προσωπικές φιλοδοξίες, σε ιδεολογικές παραισθήσεις και σε κοινωνικούς πειραματισμούς.
Αυτής της χρονιάς τής πρέπει προσοχή, σεβασμός και να της κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ, να την πάρουμε στην αγκαλιά μας, να την ταχταρίσουμε, να την καλομάθουμε, να την παινέψουμε, να της αφεθούμε. Είναι μια χρονιά ζόρικη και ζορισμένη, εορταστική, αλλά και μονήρης, χρονιά ανάτασης, αλλά και ενδοσκόπησης. Είναι, αν το θέλετε, και μια χρονιά που τα πάντα είναι πιθανόν να συμβούν – κι αυτό το ξέραμε πριν ακόμη μπει. Αλλά είναι μια χρονιά που στρογγυλεύει στο 200 τα χρόνια τής κρατικής – εθνικής μας ύπαρξης. Τα 100 τα έφαγε η μικρασιατική μας περιπέτεια και τα 150 η χούντα, ας μη χαρίσουμε σε τίποτα και σε κανέναν αυτήν την ευκαιρία.
Σε πολλούς από εμάς πήρε πολύ καιρό για να μάθουμε (ενίοτε ενσώματα) ότι η αγάπη για την πατρίδα δεν είναι μια σωβινιστική έκφραση, ότι η εθνική παλιγγενεσία δεν είναι μια εθνικιστική απασχόληση και ότι το να είσαι Έλληνας σημαίνει πολύ περισσότερα από μια απλή φιλοπατρία και υπερηφάνεια. Θα έχουμε(;) τον χρόνο να μιλήσουμε γι’ αυτά, για το εθνικό που πρέπει να είναι αληθές και για τον αναστοχασμό και την κριτική του. Θα έχουμε τον χρόνο να διχαστούμε για τους εορτασμούς, την αισθητική και το αποτέλεσμα. Θα έχουμε τον χρόνο να τοποθετηθούμε στο μέλλον και να κοιτάξουμε προς τις νέες, παράξενες εποχές.
Όμως, δεν έχουμε καθόλου χρόνο, αν θέλουμε να «ζήσουμε» αυτήν τη χρονιά, να την κοιτάξουμε στα μάτια με θάρρος και να μας ευχηθούμε «χρόνια πολλά!». Γιατί, όπως «είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας», έτσι και οι γιορτές μας: είναι βήματα πολλών προγόνων μας και τους πρέπει τιμή και χάρη…
