Ad hoc
Γράφει η ΙΩΑΝΝΑ ΔΑΝΔΕΛΙΑ*
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΧΕΣΗ ΑΓΑΠΗΣ-ΜΙΣΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΘΥΜΟΙ ΝΑ ΑΣΚΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΡΑΣΗ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΓΟΝΟΣ. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΥΤΗ, ΠΟΥ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΙ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ, ΤΑ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΑΓΕΙ ΣΕ ΒΗΜΑ ΠΟΥ ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ, ΑΛΛΕΣ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙ, ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ.
Θεσσαλονίκη, μια πόλη ενός εκατομμυρίου και πλέον κατοίκων. Μια πόλη πολυπολιτισμική, γεμάτη αντιθέσεις, αλλά και συμφωνίες που συμπληρώνουν η μία την άλλη. Η περίοδος της πανδημίας έχει αναμφισβήτητα αφήσει το σημάδι της σ’ αυτήν την πόλη. Οι ημέρες τού Νοεμβρίου τού 2020 μάς γέμισαν με φόβο για το παρόν και το μέλλον, για τη ζωή μας, για τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Ο κορωνοϊός έθεσε υπό αμφισβήτηση την καθημερινότητα που ξέραμε μέχρι σήμερα και, ταυτόχρονα, μας έφερε αντιμέτωπους με τον εαυτό μας, αντιμέτωπους μεταξύ μας.
Αυτή η πανδημία μάς έφερε αντιμέτωπους με μια πραγματικότητα, στην οποία θα πρέπει να προσαρμοστούμε από εδώ και πέρα. Η ζωή μας δεν θα είναι πια η ίδια. Ποτέ δεν θα αντιμετωπίσουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους όπως πριν, ίσως επειδή δεν είχαμε αντιληφθεί πόσο εύθραυστοι είμαστε απέναντι στον κίνδυνο. Ίσως είναι από τις λίγες φορές στην ανθρώπινη ιστορία που το (κοινωνικό) στίγμα μιας ασθένειας είναι πιο μεταδοτικό ακόμη κι από τον ίδιο τον κλινικό κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε.
Η Θεσσαλονίκη βίωσε τον στιγματισμό ως η πόλη των ανεύθυνων πολιτών, ως η πόλη υπερ-εστία για την αύξηση των κρουσμάτων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι πολίτες της να διχαστούν. Ποιοι είναι αυτοί που οδήγησαν στην έξαρση της πανδημίας; Ποιοι είναι εκείνοι που θα μας οδηγήσουν στο τρίτο κύμα; Ποια ηλικιακή ομάδα, ποια κοινωνική συμπεριφορά, ποια χαρακτηριστικά των συμπολιτών μας μάς έχουν στερήσει για σχεδόν τρεις μήνες την κοινωνική επαφή; Μια κοινωνία διχασμένη, μια πόλη χωρισμένη ανάμεσα σε καλούς και κακούς. Αυτή θα είναι η κληρονομιά τού κορωνοϊού;
Αυτή η κληρονομιά όμως ίσως είναι τελικά μια σχέση όχι άγνωστη στην πόλη. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια πρωτότυπη σχέση αγάπης-μίσους με την κριτική που όλοι είμαστε πρόθυμοι να ασκήσουμε σε κάθε δράση, σε κάθε πρωτοβουλία, σε κάθε γεγονός. Η κριτική αυτή, που πρωταγωνιστεί στα κοινωνικά δίκτυα, τα έχει αναγάγει σε βήμα που άλλες φορές ενημερώνει, άλλες παραπληροφορεί, αλλά κυρίως σχολιάζει. Ακόμη και σε μία από τις δυσκολότερες στιγμές που βιώνει αυτή η πόλη, είμαστε όλοι έτοιμοι για ακόμη μία πρωτότυπη σύγκρουση, για άσκηση κριτικής, για διχασμό. Η ρεαλιστική προσέγγιση της πραγματικότητας, όμως, παραμένει για όλους μας. Η Θεσσαλονίκη είναι και θα παραμείνει ένα ζωντανό παράδειγμα μιας πόλης που μπορεί να ενώσει τους κατοίκους της, να πρωταγωνιστήσει, να διευρύνει τα κοινά της, να δημιουργήσει κίνητρα στην οικονομία, στην τέχνη, στον πολιτισμό. Η Θεσσαλονίκη μπορεί και πρέπει να είναι έτοιμη για την επόμενη ημέρα, αρκεί να εστιάσουμε στο συλλογικό, που ξεκινάει από καθέναν μας και ολοκληρώνεται για την πόλη, μέσα σ’ αυτήν. Επειδή, τελικά, η Θεσσαλονίκη μάς ενώνει, αν εμείς αποδεχτούμε αυτόν τον ρόλο της.
