Η Τήνος και οι Τίνες

Πρωτογνώρισα την Τήνο το 1995, με αφορμή ένα θρησκευτικό πανηγύρι που διοργάνωναν οι μαρμαροτεχνίτες στον Πάνορμο για τον προστάτη τους, τον Άη-Νικόλα τον καλοκαιρινό. Ο οποίος άγιος ουδεμία σχέση έχει με τον άλλο Άη-Νικόλα, τον «κλασικό», της 6^ης Δεκεμβρίου. Ο Άη-Νικόλας ο καλοκαιρινός είναι ψαράς, κρατάει τρίαινα, έχει παντελόνια με σηκωμένα τα μπατζάκια και τον γιορτάζουν στις 27 Σεπτεμβρίου. Γιατί; Επειδή έτσι το θέλησαν οι μαρμαροτεχνίτες (που του έφτιαξαν βεβαίως και μιαν υπέροχη, μαρμάρινη εικόνα).

Το πανηγύρι ήταν χαρούμενο και οι διοργανωτές πολύ φιλόξενοι, ενώ τα προσφερόμενα εδέσματα ήταν θαλασσινά: δεκάδες αχινοί, καλόγνωμες, κωλοχτύπες, κυδώνια, πετροσωλήνες και ένας τεράστιος ροφός που έβρασε στο ζουμί από τα πετρόψαρα και σερβιρίστηκε στους πανηγυριώτες συνοδεία άφθονης σούμας (δηλαδή, κυκλαδίτικης ρακής). Υπήρχε μια υπέροχη φυσικότητα σε όλα αυτά – από το θέμα τής πίστης ώς την αφθονία τής τροφής και την ανοιχτόκαρδη φιλοξενία που, μαζί με την απίστευτη ομορφιά τού Πανόρμου με τον κλειστό κόλπο και τον Πλανήτη, το ακρωτήρι του απέναντι, συντέλεσαν ώστε η καρδιά μου να μείνει για πάντα εκεί. Και η αλήθεια είναι ότι διαρκώς επιστρέφω. Je reviens toujours, γαλλιστί. Από τότε μέχρι σήμερα, επιστρέφω διαρκώς. Με μόνη εξαίρεση τη διετία τής πανδημίας, κάθε χρόνο δίνω το «παρών» στην Τήνο. Κάποιες χρονιές και παραπάνω, ενώ υπήρξαν και καλοκαίρια που τα πέρασα ολόκληρα εκεί και γράψανε μέσα μου ανεξίτηλα και θετικά. Επειδή η Τήνος είναι κινητή γιορτή και την κουβαλάς μαζί σου για πάντα.

Η τελευταία μου επίσκεψη στην Τήνο έγινε με αφορμή την Τίνα. Ο λόγος για την υπέροχη Τίνα Μπερτζελέτου, η οποία ζει πια μόνιμα στον Κτικάδο τής Τήνου και είχε τη θαυμάσια ιδέα να φτιάξουμε ένα podcast για τα εκατοντάδες εκκλησάκια τής Τήνου (750, παρακαλώ!), την ιστορία τους, τους ιδιοκτήτες και τους επιμελητές τους (καθολικούς και ορθόδοξους), τα πανηγύρια τους και τους μύθους που τα ακολουθούν, το ζήτημα της πίστης και της θρησκευτικότητας. Η Τίνα οργάνωσε τα πάντα, βρήκε τους κατάλληλους ανθρώπους, τους μάζεψε στο όμορφο σπίτι της με θέα τα Κιόνια και το Αιγαίο και τη Σύρο απέναντι και έγινε το podcast όνειρο! Έτσι είχα τη χαρά να γνωρίσω τον κ. Αντώνη Μαραγκό, δικηγόρο, λογοτέχνη και ιδιοκτήτη ενός τέτοιου παρεκκλησιού, τον θεολόγο κ. Γιώργο Δημόπουλο (το κτήμα τού οποίου στο Χατζηράδο φιλοξενεί τα πιο χαρούμενα κατσικάκια, κουνελάκια, κοτούλες και γατούλες) και τον κ. Ντίνο Σιώτη, ποιητή, δημιουργό πολλών λογοτεχνικών περιοδικών και εμπνευστή τού Φεστιβάλ τής Τήνου.

Εν τω μεταξύ, στη Χώρα τής Τήνου, στην οδό Ευαγγελιστρίας, μια άλλη Τίνα, η Τίνα Ρεΐση (επίσης Θεσσαλονικιά), άνοιξε ένα πανέμορφο κατάστημα με χειροποίητα αντικείμενα (δικά της, αλλά και της ζωγράφου αδελφής της, της Βέτας), όλο χρώματα και υπέροχες μυρωδιές από τα αριστουργηματικά σαπουνάκια που φτιάχνει η Τίνα. Το όνομα του καταστήματος είναι «the best of.gr». Τι χαρά που κάναμε και οι δύο που συναντηθήκαμε και που τα είπαμε και χαρήκαμε και αγκαλιαστήκαμε και συγκινηθήκαμε. Επειδή έτσι είμαστε εμείς, οι Θεσσαλονικείς: όπου βρίσκουμε αλήθεια και καλούς ανθρώπους, εκεί αράζουμε την καρδιά μας. Στους ανοιχτούς ουρανούς και στις γαλάζιες θάλασσες. Σε ένα νησί, όπου η Παναγία έχει όλες τις μορφές και τα ονόματα: τη λένε και Μεγαλόχαρη και Ψυχοσώστρα και Παρηγορήτρα και Βαγγελίστρα, αλλά και Μεγαλομάτα και Λυπήτρα (αυτή που λυπάται και συμπονεί).

Ευχαριστώ πολύ, Τίνες μου, και καλή αντάμωση. Να μου προσέχετε την Τήνο μου!