Κάδοι αντί πυραμίδων

Μερικά προβλήματα, για να μπορέσουμε να τα λύσουμε, οφείλουμε να τα δούμε κατάματα, χωρίς ωραιοποιήσεις. Η αλήθεια είναι ότι η Θεσσαλονίκη επί διοίκησης Κωνσταντίνου Ζέρβα δεν είναι μια καθαρή πόλη. Ακριβώς όπως δεν ήταν μια καθαρή πόλη η Θεσσαλονίκη και επί της προηγούμενης διοίκησης Μπουτάρη. Δυστυχώς, παρά το ότι τον νυν δήμαρχο χωρίζει άβυσσος από τον προκάτοχό του, στο συγκεκριμένο ζήτημα πάτησε ακριβώς πάνω στα βήματά του, χωρίς την παραμικρή διαφοροποίηση.

Βρέθηκα προ ημερών για επαγγελματικούς λόγους για μερικές ημέρες στην Αθήνα. Μια πόλη με άλλες, ασφαλώς, δυνατότητες, αλλά και με άλλα προβλήματα λόγω πληθυσμού, λόγω πολλών διερχόμενων τουριστών (και ακόμη περισσότερων νόμιμων και παράνομων μεταναστών), λόγω του ρόλου της ως διοικητικού κέντρου τής χώρας (άρα, κέντρου διερχομένων), αλλά και λόγω, απλώς, μεγέθους. Κι όμως: σας διαβεβαιώ ότι η Αθήνα ήταν (τουλάχιστον στο κέντρο της) θεαματικά καθαρότερη απ’ ό,τι είναι η Θεσσαλονίκη στο δικό της κέντρο.

Άκουσα προ ημερών τον νυν δήμαρχο να αναγγέλλει την εκ νέου υποψηφιότητά του, αναφέροντας παράλληλα οκτώ «εμβληματικά», όπως τα χαρακτήρισε, έργα, τα οποία «θα αλλάξουν την εικόνα τής Θεσσαλονίκης τα επόμενα χρόνια». Παραβλέπω ότι στο σύνολό τους τα έργα (η ανάπλαση της Αριστοτέλους, το ντεκ στην Παλιά Παραλία, οι στάβλοι Παπάφη, το Μουσείο Ολοκαυτώματος, το «Πάρκο για Όλους» στην Τούμπα, η διάνοιξη της Ψελλού, η διαμόρφωση της πλατείας Ελευθερίας ως πάρκου μνήμης και η αποκατάσταση της πλατείας Διοικητηρίου) είχαν ανακοινωθεί και πριν από τις εκλογές τού 2019 – και πάλι ως μείζονες στόχοι τής πρώτης, τότε, θητείας Ζέρβα. Παραβλέπω και το σχόλιο συνεργάτη τού νυν δημάρχου στα social media τη βραδιά τής ανακοίνωσης της νέας υποψηφιότητας ότι «ξεκινάμε να χτίζουμε τη Θεσσαλονίκη τού 2030. Αφήνουμε στο παρελθόν όλα εκείνα που μας κράτησαν πίσω και κοιτάμε μπροστά» (μέσα σε τέσσερα χρόνια θητείας, αυτά που κράτησαν πίσω τη διοίκηση θα έπρεπε είτε να είχαν ξεπεραστεί είτε να κατονομαστούν δημόσια. Όλα τα άλλα είναι «να ‘χαμε να λέγαμε»). Αναγνωρίζω και την παραδοχή τού λάθους με τη μέχρι πρότινος επιμονή για κατασκευή υπόγειου πάρκινγκ στην πλατεία Ελευθερίας, που πήγε χρόνια πίσω ένα έργο καθ’ όλα ώριμο.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι άλλο. Χωρίς να υποτιμώ τα μεγάλης κλίμακας, οραματικά έργα (τέτοιου είδους παρεμβάσεις στο παρελθόν, όπως η ανάπλαση του μετώπου τής Νέας Παραλίας, έδειξαν ότι μπορούν πράγματι να αλλάξουν επί τα βελτίω την καθημερινότητα των κατοίκων), η καθημερινότητα είναι παρούσα. Η πόλη επιβάλλεται να είναι καθαρή και περιποιημένη – και δεν είναι. Οι κάδοι είναι συχνότατα ξέχειλοι, στα ρείθρα συσσωρεύονται φυλλάδια ντιλίβερι ακόμη και 9 μηνών παλιά, οι σχάρες αποχέτευσης έχουν σε πολλά σημεία χορταριάσει, με αποτέλεσμα να δυσλειτουργούν στην πρώτη βροχή.

Καλά είναι τα εμβληματικά έργα, οι εργάτες στις πυραμίδες τής Αιγύπτου, ωστόσο, χρειάζονταν μπίρα, φακές και κρέας για να δουλέψουν. Δεν αρκούσε το όραμα του Χέοπα…