Υπάρχει λόγος
Γράφει ο Τάσος Ρέτζιος.
ΑΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΓΩ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΟΥ ΤΑ ΒΛΕΠΩ ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ…
Είχαμε ήδη κλείσει έναν χρόνο στη μονάδα, αλλά, εντάξει, ευτυχώς υπήρχαν και μερικά διαλείμματα ημερών που μπορούσαμε να πάμε βόλτα –στο σπίτι μας, φυσικά–, να υποκριθούμε ότι ζούσαμε τη δική μας κανονικότητα. Σ’ αυτό το σημείο να πω, επειδή ακούω συχνά τη λέξη, ότι θεωρώ (εγώ, από μόνη μου, δεν το διάβασα κάπου, μπορεί δηλαδή να είναι και λάθος – άλλωστε, τι είναι σωστό ή λάθος ποιος θα το πει)… Έλεγα λοιπόν ότι νομίζω ότι δεν υπάρχει το αντίθετο αυτής της λέξης, της κανονικότητας. Να είναι, δηλαδή, «μη κανονικότητα». Γιατί όλα τα συνηθίζει ο άνθρωπος, όλα τα κάνει δικά του, σε όλα προσαρμόζεται, παντού και σε κάθε περίπτωση δημιουργεί την κανονικότητά του.
Να, εμείς την πρώτη φορά που περάσαμε την πόρτα του δωματίου 306, την πρώτη φορά που κάναμε χημειοθεραπείες, την πρώτη φορά που μας ανακοίνωσαν τα άσχημα μαντάτα… «Μα», έλεγα, «είναι κανονικό ένα τετράχρονο αγοράκι να τραβάει όλα αυτά», «είναι κανονικό να νομίζει ότι αυτό το νοσοκομείο είναι το σπίτι του», είναι κανονικό το ένα, είναι κανονικό το άλλο… Σάματις ήταν κανονική εκείνη η νύχτα που την πέρασα στο εκκλησάκι τού νοσοκομείου να κλαίω και να εκλιπαρώ για θαύμα, εγώ, που ούτε πιστεύω ούτε το πόδι μου σε εκκλησία είχα πατήσει;
Τώρα έλα πες μου εσύ τι αγρίμι είναι ο άνθρωπος και πώς όλα τα βολεύει στο μυαλό και στην ψυχή του… Μια χαρά το 306, γέμισε με ζωγραφιές και παιχνίδια – «το καλύτερο δωμάτιο του κόσμου» λέει η καρδούλα μου. Μια χαρά οι γιατροί – ένα μικρό καλό νέο αρκεί, για να φέρει χαμόγελα για μέρες. Ακόμη και οι πόνοι, που σφιγγόμαστε εμείς πάνω στο κορμάκι του να το αγκαλιάσουμε, να το ξεγελάσουμε, έχουμε πει πως είναι οι κακοί στο νιτζάκο, νικάκο, κάπως έτσι – κι αυτοί πάντα χάνουν, δεν χάνουν;
Γι’ αυτό, λέω: τώρα που βλέπω πάλι το παλικαράκι μου να ντύνεται τη θλίψη, μια σταλιά πράμα, αμαρτία, λέω, ότι όλα τα συνηθίζει ο άνθρωπος και όλα τα παλεύει. Του είπαμε για το σχολείο ότι του κρατάνε τη θέση για όταν πάει, βάλαμε και μια φίλη, δασκάλα, να του μιλάει και να τον διδάσκει, υποτίθεται – χαρά να δείτε… Αλλά δεν τα προλαβαίνω κι όλα, είδε στην τηλεόραση κάποιους γονείς να λένε για τις μάσκες, για τα παιδιά που δεν πάνε και τέτοια και στεναχωρήθηκε πολύ. Για τι ακριβώς δεν μου είπε, είναι και πολλά… Τι να σας πω, δεν τα ξέρω κι όλα – δηλαδή, ελάχιστα ξέρω, αλλά, αν μπορώ να σας πω κάτι για τη δική μας κανονικότητα, είναι ότι εγώ τα μεγαλύτερα χαμόγελα του παιδιού μου τα βλέπω όταν φοράει τη μάσκα του…
