Ιστορίες μικρών κόσμων
Γράφει η Εύη Καρκίτη.
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ ΝΑ ΚΟΙΤΩ ΤΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ, ΝΑ ΜΑΝΤΕΥΩ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΠΑΤΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ. ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΡΕΣΤΗ Η ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΙΟ ΑΣΗΜΑΝΤΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ, ΤΙΣ ΔΙΑΡΚΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ, ΤΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΕΣ.
Ούτε που καταλαβαίνουμε πώς περνάμε από τη μία εποχή στην άλλη. Απλώς, γεμάτοι έκπληξη, αντιλαμβανόμαστε κάποια στιγμή πως μια εποχή έχει πια αλλάξει, επειδή το πρωί κάνει πλέον ψύχρα και τα βράδια φωτίζονται νωρίτερα τα παράθυρα των διαμερισμάτων.
Μου αρέσει πολύ να κοιτώ τα φωτισμένα παράθυρα, να μαντεύω κάτι για τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω τους, το ποιοι είναι εκείνοι που πάτησαν τους διακόπτες τού φωτός. Είναι ακόρεστη η περιέργειά μου για τα ανθρώπινα, για τις πιο ασήμαντες συνήθειες, τις διαρκώς επαναλαμβανόμενες κινήσεις, τις μικρές τελετουργίες – όλα εκείνα που κάνουν τη μέρα να μοιάζει με μέρα σαν οποιαδήποτε άλλη της ζωής μας. Ακόμη κι αν οι κουρτίνες έχουν τραβηχτεί, για να αφήσουν απέξω τους αδιάκριτους σαν κι εμένα, ακόμη κι έτσι μπορώ να διακρίνω (ή ακόμη και να φανταστώ) φιγούρες να κινούνται ήρεμα ή πυρετικά από χώρο σε χώρο, σε αυτό το παράξενο σημείο που έχουμε μάθει να αποκαλούμε «σπίτι».
Το πιο χαρακτηριστικό απ’ όλα τα φώτα είναι εκείνο του απορροφητήρα. Είναι εύκολο να μαντέψεις τι κάνουν οι σκυμμένες από κάτω του φιγούρες. Πλένουν και κόβουν, προετοιμάζοντας το φαγητό τής επόμενης μέρας. Εκείνοι των οποίων η ζωή είναι γεμάτη από φαγητό μαγειρεμένο αποβραδίς ξέρουν ότι έχει άλλη γεύση. Καμιά φορά κάνει άνοστο το σπανακόρυζο και τις φακές, μαυρίζει τις πατάτες, πετρώνει το κοτόπουλο, κρυώνει τα φαγητά που τρέφουν τις οικογένειες.
Παράλληλα όμως έχει και κάτι το οικείο – μοιάζει με μοιρασμένο μυστικό. Το μυστικό τού νερού που τρέχει πάνω από τα υλικά, το μυστικό τής κατσαρόλας που μπαίνει πάνω από το μάτι τής ηλεκτρικής κουζίνας, το μυστικό τού διαπεραστικού φωτός τού απορροφητήρα, που φτάνει ώς έξω. Το μυστικό πως μέσα απ’ αυτά τα απλά και τα συνηθισμένα η ζωή συνεχίζεται.
