Ιστορίες μικρών κόσμων
Γράφει η Εύη Καρκίτη
Λογικό
να αναζητούμε παρηγοριά σε πράγματα που γνωρίζουμε σε έναν κόσμο που αποσταθεροποιείται – αν υποθέσουμε ότι υπήρξε ποτέ στ’ αλήθεια σταθερός… Ο ουρανός δεν παύει να πέφτει διαρκώς σε κεφάλια, τα οποία αιωνίως είναι ανύποπτα. Μερικά από αυτά, κάποιες φορές, σηκώνονται και αναρωτιούνται από πού τους ήρθε. Είμαστε πάντοτε ανυποψίαστοι, όταν ο ουρανός μάς πέφτει στο κεφάλι, όταν η μία αρνητική είδηση ακολουθεί την άλλη, όταν δεν φαίνεται καθόλου φως στον θαμπό ορίζοντα. Αυτή είναι η στιγμή που επιστρέφουμε σε κάτι οικείο. Εκεί όπου σκαλώνουν μνήμη και προσωπικές αναμνήσεις, όλα εκείνα που ορίζουν τον κόσμο όπως τον μάθαμε, όλα εκείνα που ορίζουν τον κόσμο μας. Τα δικά μας ψυχικά τοπία.
Τα σκεφτόμουν
όλα αυτά, περπατώντας και πάλι στον δικό μου ζωτικό χώρο. Μου είναι δύσκολο να τον συγκρίνω με άλλον – κι ας έχει πολλά και καλύτερα σημεία από αυτόν. Ο δικός μου οικείος χώρος έχει ωραία θέα προς τη θάλασσα – τις διάφανες ημέρες ξεχωρίζει κάποιος ακόμη και τα χιόνια του Ολύμπου.
Η μνήμη είναι διάσπαρτη παντού – στη σιδερένια, μικρή γέφυρα που πλέον σκουριάζει μέσα στο νερό, τη μικρή παραλία που σχηματίζεται με τα ρηχά, ζεστά, γκρίζα νερά (επειδή ο Θερμαϊκός, ακόμη και τις καλές εποχές, ουδέποτε ήταν διαυγής και κρυστάλλινος), σε μια βάρκα παρατημένη στον λοφίσκο ποιος ξέρει από πότε.
Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει δημοφιλής προορισμός γαμήλιας φωτογραφίας. Σε αυτές τις φωτογραφίες η ευτυχία προβάλλει ως κάτι εφικτό, αληθινό και χειροπιαστό. Μία από τις δημοφιλέστερες πόζες είναι να πιάνει η νύφη το κεφάλι του γαμπρού και εκείνος να ετοιμάζεται να τη φιλήσει με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Η συνθήκη είναι, στην πραγματικότητα, παράλογη – δεν τρέχουν να φιληθούν οι ερωτευμένοι στο φως του ηλιοβασιλέματος, μάλλον… Μπορούν κάλλιστα να βολευτούν και οπουδήποτε άλλου. Ωστόσο, μέσα σ’ αυτόν τον παλιομοδίτικο ρομαντισμό κρύβεται ακόμη ένα σημείο αναφοράς. Μια εικόνα παλιάς, αυθεντικής αγάπης, μια υπόσχεση πως δεν θα χαθεί εύκολα, βγαλμένη απευθείας από τις γονεϊκές κρεβατοκάμαρες με αντίστοιχες φωτογραφίες.
Οι σημερινές, μάλιστα, ίσως να είναι περισσότερο πειστικές. Τα αλλοτινά ζευγάρια βρίσκονταν στο στενό στούντιο του συνοικιακού φωτογράφου και πόζαραν με τρακαρισμένα χαμόγελα μπροστά από αφίσες με εξωτικά τοπία ή μαγικές λεπτομέρειες τόπων που δεν σήμαιναν τίποτε γι’ αυτούς. Δεν θα τους επισκέπτονταν ποτέ – δεν θα περνούσε καν από το μυαλό τους να τους επισκεφθούν, επειδή θα ζούσαν μια δύσκολη ζωή και θα τους έτρωγε η δουλειά, θα τους έτρωγαν τα παιδιά, η καθημερινή αποστροφή, το σημερινό φαΐ του γάμου.
Όμως,
ακόμη και ο σημερινός απτός, οικείος κόσμος έχει τη γραφικότητά του. Οι φωτογράφοι σκηνοθετούν τα ζευγάρια να κυνηγιούνται ανάμεσα στα πεύκα. Οι γαμπροί-κυνηγοί ζορίζονται καμιά φορά να ανταποκριθούν, ενώ οι νύφες ίσως να χρειαστεί να τρέξουν και ξυπόλητες, για ακόμη πιο φυσικό αποτέλεσμα. Βλέπουν ίσως με οδύνη τους ταφτάδες και τις δαντέλες να σέρνονται στο χώμα.
Περπατώ πολύ συχνά σ’ αυτόν τον οικείο τόπο, σε έναν κόσμο αποσταθεροποιημένο, και κάθε φορά σταματώ για να δω αυτό που νομίζω ότι βλέπω. Αυτό το κάτι που αιωρείται ανάμεσα στη μνήμη και την προσδοκία. Την αδιάκοπη τραμπάλα ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο. Στο ανασφαλές που πλέον πέρασε και το ανασφαλές τώρα, που έχει δρόμο μπροστά.
Και γι’ αυτόν τον λόγο ο οικείος τόπος επιτρέπει με ευκολία τα παρηγορητικά όνειρα. Στα δικά μου, φορώ πρόχειρα καλοκαιρινά ρούχα, σαγιονάρες, νιώθω τα αγριόχορτα να γδέρνουν τα πόδια μου και κατεβαίνω προς τη θάλασσα, για να βουτήξω στα γκρίζα της νερά.
