Μεσοκαλόκαιρο

«Ονειρεύτηκες ποτέ σου ένα απέραντο καλοκαίρι, που να το τρέχεις, μη γνωρίζοντας πια Ερινύες;».*

Μας αρέσει πάντοτε να στρέφουμε το βλέμμα μας στο μέλλον, προσπαθώντας να μαντέψουμε. Από τότε που οι άνθρωποι επινόησαν τον εαυτό τους, σκέφτηκαν ότι έχουν ιστορία και στάθηκαν με περιέργεια ανάμεσα στους αιώνες – δημιούργησαν το αύριο. Αυτό έφερε μαζί του και την αγωνία για το τι θα φέρουν οι επόμενοι καιροί.

Απ’ όλους αυτούς τους ανθρώπους, ουδείς πίστεψε ότι ζει σε εύκολες εποχές. Ίσως και να μην υπάρχουν εύκολες εποχές, ίσως να είναι όλες δύσκολες, πυκνές, αντιφατικές και περίπλοκες. Ίσως όλες να φοβούνται το αύριο, να το βλέπουν να έρχεται προς τα πάνω τους αινιγματικό και κρύο. Ακόμη κι αν μεταφέρει τις ελπίδες και τις προσδοκίες τους, ακόμη κι αν αποδειχτεί τελικά ότι μπορεί να υπάρξει ένα κάποιο μέλλον καλύτερο από ένα κάποιο τώρα. Εξάλλου, είναι διάσπαρτη η ιστορία από τέτοια παραδείγματα.

«Πώς βλέπεις τα πράγματα; Τι λες πως θα γίνει;» είναι τα ερωτήματα που διατυπώνονται εμφατικά, ξανά και ξανά, στο φετινό, σαθρό καλοκαίρι τής αγωνίας και της ανασφάλειας. Μεσοκαλόκαιρο και μη μπορώντας να ορίσουμε με ακρίβεια αυτό που μας συμβαίνει, μη βρίσκοντας λόγια γι’ αυτήν τη ρευστότητα, επιχειρούμε να μαντέψουμε το αύριο με τη μύχια σκέψη (και ελπίδα) ότι σύντομα θα βρεθούμε πάλι σε καιρούς «κανονικούς». Το τι θα φέρουν οι επόμενοι μήνες βρίσκεται στο επίκεντρο σχεδόν κάθε συζήτησης. Ωστόσο, ουδείς ξέρει να πει.

Εκτεθειμένοι στις δίνες, χαμένοι σε σκέψεις, ανάμεσα στην αγωνία και την προσδοκία, ανάμεσα στις καλοκαιρινές υποχρεώσεις τής πόλης και σε σύντομες βουτιές (ελπίζω πλάι σε πρόσωπα αγαπημένα), ας ζήσουμε κι αυτήν την ανασφάλεια, τις περίεργες ημέρες και νύχτες τού φετινού καλοκαιριού. Έτσι κι αλλιώς, το βλέπουμε ήδη να τρέχει ασυγκράτητο προς τους μελλούμενους καιρούς.

* Οδυσσέας Ελύτης, «Ρήμα το Σκοτεινόν», Ελεγεία της Οξώπετρας.