Ιστορίες μικρών κόσμων
Γράφει η Εύη Καρκίτη
Πολλές φορές
έχω αναρωτηθεί αν στ’ αλήθεια βρίσκεται σε εξέλιξη κάτω από τη μύτη μας μια νέα αντίληψη για την εργασία. Ή αν πρόκειται απλώς για ακόμη μία τάση, από εκείνες που λατρεύουν τα σάιτ και τα περιοδικά που απέμειναν, τραβώντας από τα μαλλιά μια περιστασιακή αντίληψη για τη ζωή. Προφανώς, για κάποιους είναι πολύ αργά για να αλλάξουν τη σχέση τους με την πιο σημαντική σχέση της ζωής τους, που είναι η εργασία τους. Από την άλλη, ίσως να μην είναι ποτέ αργά. Όμως, αν υπάρχει κάπου το μυστικό «εργαστήριο» αλλαγής αντιλήψεων, σ’ αυτό πρωτεργάτες δεν μπορεί να είμαστε εμείς, οι παλιές καραβάνες, οι χρόνια στις επάλξεις, οι πάντοτε έτοιμοι να αντέξουμε νέες πιέσεις, να ανταποκριθούμε σε προκλήσεις και σε όλα αυτά που έθρεψαν τον θυελλώδη εργασιακό βίο μας. Πρωτεργάτες είναι, σαφώς, οι νέοι άνθρωποι, η μυστηριώδης και αλλιώτικη Gen Z, της οποίας το κόστος στην κρίση και την πανδημία ουδέποτε υπολογίσαμε.
Στα τέλη
του προηγούμενου αιώνα (αυτή η τόσο κοντινή και μακρινή, συνάμα, εποχή), ο διαρκώς πνιγμένος, ο τελειομανής workaholic που ουδέποτε σταματούσε, ο φιλόδοξος, ο ανταγωνιστικός ίσως και να κρυφοκαμάρωνε με τον χαρακτηρισμό «killer» (ή, έστω, να ήταν άνετος μ’ αυτόν). Σήμερα, οι νέοι που μεγάλωσαν στον κόσμο των αλλεπάλληλων κρίσεων δεν αποκλείεται να βλέπουν στη θέση του έναν κακομοίρη, που πετά στα σκουπίδια τη μοναδική ζωή που έχει να ζήσει.
Αν συζητήσει κάποιος μαζί τους, άναυδος διαπιστώνει ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς να γνωρίζουν τι τους ξημερώνει αύριο. Και όχι μόνον επειδή είναι νέοι. Μοιάζει να προτιμούν την ευτυχία, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει, όπως κι αν την προσδιορίζουν. Και αυτή σίγουρα δεν εξαρτάται από την όποια επαγγελματική εξέλιξη. Προτιμούν να ζήσουν πιο ελεύθερα, ακόμη και με λιγότερα. Έτσι κι αλλιώς (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), οι αμοιβές τους είναι ψίχουλα. Κυρίως αν πρόκειται για δουλειές του ποδαριού, εκείνες που θα τους βοηθήσουν να ολοκληρώσουν, για παράδειγμα, τις σπουδές τους. Μάλλον δεν πιστεύουν ότι έχουν κάτι να χάσουν. Και δεν αποκλείεται έτσι να είναι.
Η φωνή
που θα θελήσει να τους διορθώσει εννοείται ότι είναι πάντοτε έτοιμη να αναλάβει δράση. Ίσως όμως, πριν αρχίσει την κατήχηση για το όποιο μέλλον (εξάλλου, τα είδαμε και τα δικά μας…), να πρέπει να τους ακούσει για ένα λεπτό. Την επόμενη φορά που θα τρέχουμε ξέπνοοι από τη μία υποχρέωση στην άλλη, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε αν αξίζει όλο αυτό το τρεχαλητό. Αξίζει; Πιθανώς όχι. Αλλά ίσως και να μη γίνεται χωρίς αυτό – και όχι μόνον επειδή έτσι μάθαμε να ζούμε.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, ίσως ήρθε η ώρα να τα ξανασκεφτούμε λιγάκι όλα, δίνοντας λίγο χώρο σε ό,τι μας διδάσκει η νέα γενιά. Κι αν τα καταφέρουμε, να αλλάξουμε αυτά που μας εξουθενώνουν, μας θλίβουν, μας στύβουν. Εξάλλου, σύμφωνα με ένα παλιό αστείο, πάντοτε θα είμαστε στο «τσακ» να τα παρατήσουμε όλα και να γίνουμε ευτυχισμένοι.
