Vice versa
Γράφει ο Πρόδρομος Νικηφορίδης
Από τα 15
κυκλοφορούσα με ποδήλατο στη Θεσσαλονίκη. Μου άρεσε και μου αρέσει πολύ το ποδήλατο, επειδή συνδυάζει εκγύμναση, αναψυχή και, οπωσδήποτε, εξυπηρέτηση και μετακίνηση. Τότε, βέβαια, το σπίτι μου ήταν στην Ίωνος Δραγούμη, στην πλατεία Διοικητηρίου, στο επίπεδο τμήμα της πόλης (τουλάχιστον για έναν 15χρονο). Μη νομίζετε ότι δεν πρόσεχα πολύ, μη νομίζετε ότι στους δρόμους πριν από 50 χρόνια δεν επικρατούσαν συνθήκες Άγριας Δύσης. Μου έχουν συμβεί πολλά που δεν θέλω να θυμάμαι. Θέλω, βέβαια, να θυμάμαι πάντοτε τη διαδρομή Θεσσαλονίκη-Επανομή με το ποδήλατο για μπάνιο – ήταν για εμένα ένα μεγάλο κατόρθωμα.
Όταν επέστρεψα
οριστικά στην πόλη μου εξακολουθούσα να χρησιμοποιώ ποδήλατο. Από το μακρινό 1999 το γραφείο μας βρίσκεται στην Άνω Πόλη και το ποδήλατο, δυστυχώς, αυτοκαταργήθηκε. Τα χρόνια είχαν περάσει και εγώ, πρωί-βράδυ, με την Κίκι, που είχαμε βρει εγκαταλειμμένη στην Κερκίνη, πήγαινα κι ερχόμουν το δρομολόγιο «Οδός Βλατάδων-Οδός Γκαρμπολά», γραφείο-σπίτι, χωρίς ποδήλατο. Το μακρινό (και τόσο κοντινό) 2000 οι αποστάσεις ήταν μεγάλες. Έπρεπε να πάω στην Πολεοδομία, να πάω στην τράπεζα, να πάω στην Εφορία και σε άλλες τόσες υπηρεσίες και οργανισμούς. Με τα πόδια, ιδιαίτερα χρονοβόρα η μετακίνηση. Για λεωφορείο δεν το συζητώ – η Άνω Πόλη δεν παίζει συχνά στον χάρτη. Μόνη διέξοδος, το μηχανοκίνητο δίτροχο. Στα 43, λοιπόν, ανέβηκα για πρώτη φορά σε μηχανάκι, που με διευκόλυνε στις μετακινήσεις. Επειδή είμαι λίγο κεφάλας, δυσκολευόμουν με τα κράνη. Δεν έβρισκα. Γωνία Εγνατία με Αγίας Σοφίας με σταματά ο τροχονόμος και τον παρακαλώ να με γράψει, για να πάω αμέσως να αγοράσω κράνος. Είχα ήδη αγοράσει ένα, που μου προκαλούσε μεγάλη δυσφορία και δεν το φορούσα. Έψαξα και βρήκα και από τότε δεν το αποχωρίστηκα.
Τώρα πια
δεν υπάρχουν αυτές οι μεγάλες αποστάσεις τού 2000+… Υπάρχουν όμως πολλές άλλες, που έχουν περισσότερο χαρακτήρα αναψυχής, χωρίς βέβαια να αποκλείεται η εργασία. Τώρα πια η Εφορία, η Πολεοδομία και η τράπεζα βρίσκονται στο σπίτι, στο γραφείο – βρίσκονται στο διαδίκτυο. Θυμάστε τις ουρές στην τράπεζα, την Πολεοδομία και την Εφορία; Είναι τόσο μακριά και τόσο κοντά ταυτόχρονα.
Κάποτε
ανέβηκα με το δίτροχο σε έναν πεζόδρομο και, για κακή μου τύχη, προσπάθησα να αποφύγω την αγαπημένη μας Όλγα. Μου έστειλε μήνυμα και μου έγραψε: «Μη τυχόν σε ξαναδώ με το μηχανάκι πάνω σε πεζόδρομο. Αν νομίζεις ότι δεν είδα τα μάτια σου μέσα από το κράνος, γελιέσαι!». Η Όλγα μπορεί να έφυγε, αλλά κάθε φορά που κάνω κάποια «κακή» σκέψη τη σκέφτομαι και αποφεύγω τον πεζόδρομο.
Το δίτροχο
μού έδωσε τη δυνατότητα να ζω και να εργάζομαι σε όμορφες, ήσυχες και ατμοσφαιρικές γειτονιές και, ταυτόχρονα, να κινούμαι άνετα. Μποτιλιαρίσματα, πρόστιμα και αναζητήσεις στάθμευσης είναι πλέον ένα μακρινό παρελθόν. Στα 60 μου χρόνια βρέθηκα με ένα δίτροχο μεγαλύτερου κυβισμού και έδωσα εξετάσεις για δίπλωμα – μέχρι τότε οδηγούσα νόμιμα με το δίπλωμα αυτοκινήτου. Κάθε πρωί γραφείο, δουλειά, Μητροπολιτικό Πάρκο Παύλου Μελά και πολλά άλλα, με το δίτροχο της ζωής μου. Δεν έχω την πολυτέλεια του περπατήματος και, όταν δεν έχω το δίτροχο, μόνο πόδια. Ποτέ λεωφορείο!
Υπάρχουν,
βέβαια, πολλοί κίνδυνοι για τα δίτροχα. Υπάρχουν, επίσης, οι κακοί, οι βιαστικοί, οι «δεν λογαριάζω τίποτα» οδηγοί των δίτροχων, που προκαλούν πολλά προβλήματα. Υπάρχουν αυτοί που δεν διστάζουν να ανεβούν και να κυκλοφορούν στα πεζοδρόμια, αυτοί που σχεδόν ενοχλούνται από την ύπαρξη των πεζών. Υπάρχουν αυτοί που δεν θέλουν να παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια και το πληρώνουν ακριβά, όταν παρκάρουν στο οδόστρωμα, μεταξύ των αυτοκινήτων. Το έχω ζήσει και το έχω πληρώσει. Το σωστό δίτροχο είναι ο αδύναμος κρίκος της ασφάλτου και πρέπει να εξασφαλίσουμε περισσότερες θέσεις στάθμευσης, πολύ περισσότερες! Το ποδήλατο και λιγότερο τα σκούτερ και τα μηχανάκια είναι η λύση για την όποια συστηματική πεζοδρόμηση πραγματοποιηθεί τα επόμενα χρόνια. Θα μου πείτε: τι ρόλο μπορεί να παίξει ένα σκούτερ σε μελλοντική πεζοδρόμηση; Είναι ένα μεγάλο θέμα, ακριβώς επειδή είμαστε κακομαθημένοι, επειδή η ανομία, η μικρή και ασήμαντη, αλλά καθοριστική ανομία αφέθηκε να κυριαρχεί τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Όλα του γάμου δύσκολα, δυστυχώς. Οι δύο τροχοί είναι το μέλλον!
