Της υπομονής

Ναυσικά Γκράτζιου
3 Ιανουαρίου, 2024

Μοιραστείτε το

Θεσσαλονικίτιδα

Γράφει η Ναυσικά Γκράτζιου

Πολύ κοντινό

και προσφιλές μου άτομο μοιράστηκε μαζί μου την ιστορία του σχολείου (λύκειο) όπου εργάζεται. Μιλάμε για ένα μεγάλο και κεντρικό σχολείο, που όπως, δυστυχώς, τα περισσότερα σχολεία της Θεσσαλονίκης δεν διαθέτει πρόσβαση για ΑμΕΑ: δηλαδή, αν δεν δουλεύει καλά το μυοσκελετικό σας σύστημα ή είστε ανήμπορος, αποκλείεται να φτάσετε ποτέ στον δεύτερο όροφο του σχολείου.

Στο σχολείο

όπου διδάσκει το δικό μου άτομο πριν από λίγα χρόνια κάποιος ευγνώμων και ευκατάστατος γονέας έκανε δωρεά ένα ασανσέρ, κομπλέ, μαζί με την υποδομή για την τοποθέτησή του. Μάλιστα, ο άνθρωπος ήταν διατεθειμένος να χρηματοδοτήσει και την τελική τοποθέτηση του ασανσέρ, κάτι τέτοιο ωστόσο δεν μπορούσε να γίνει για λόγους τυπικούς και υπηρεσιακούς, αφού η λειτουργία των σχολείων είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του δήμου στον οποίο αυτά ανήκουν και μόνο τα αρμόδια δημοτικά συνεργεία θα μπορούσαν να τοποθετήσουν το ασανσέρ και να το καταστήσουν λειτουργικό.

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, οι άνθρωποι από τη διεύθυνση του σχολείου επικοινώνησαν με το τμήμα Τεχνικών Έργων του δήμου Θεσσαλονίκης (το αρμόδιο για τη δουλειά που ήθελαν), ανέφεραν τα σχετικά με το εν λόγω ασανσέρ και ο ευγενέστατος υπεύθυνος που απάντησε στο τηλέφωνο τους υποσχέθηκε ότι πολύ σύντομα θα έστελνε στο σχολείο συνεργείο, για να τοποθετήσει το ασανσέρ. Η διεύθυνση καταχάρηκε και έκλεισε το τηλέφωνο, σίγουρη πια ότι πολύ σύντομα το σχολείο τους θα διέθετε, πλέον, ανελκυστήρα.

Και περίμεναν.

Και περίμεναν. Και περίμεναν μέρες και εβδομάδες, αλλά συνεργείο δεν έβλεπαν. Τηλεφώνησαν και ξανατηλεφώνησαν και πάντοτε ο ίδιος, ευγενέστατος υπεύθυνος τους διαβεβαίωνε ότι το αίτημά τους θα ικανοποιούταν συντομότατα.

Από τότε πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια και το ασανσέρ-δωρεά παραμένει ακόμη στη συσκευασία του, μαθητές και καθηγητές ανεβοκατεβαίνουν από τις γνωστές σκάλες και το συνεργείο του δήμου παραμένει άφαντο. Εννοείται ότι η διεύθυνση του σχολείου έχει στείλει και συνεχίζει να στέλνει αναφορές επί αναφορών στην αρμόδια αντιδημαρχία, αιτήσεις, διαβήματα και όλα τα σχετικά.

Εν τω μεταξύ, για να ολοκληρωθεί ο τραγέλαφος, άλλα συνεργεία του δήμου Θεσσαλονίκης πραγματοποιούν ήδη από το καλοκαίρι έργα στην αυλή του σχολείου που λέγαμε, καταργώντας έτσι ένα μεγάλο κομμάτι από το προαύλιο, όπου βγαίνουν τα παιδιά για διάλειμμα και γυμναστική. Μαζί μ’ αυτό καταργήθηκε και ο χώρος στάθμευσης των αυτοκινήτων των καθηγητών, οι οποίοι πλέον έχουν να ψάχνουν για παρκάρισμα στους πυκνοκατοικημένους δρόμους του τέταρτου δημοτικού διαμερίσματος, όπου η πιθανότητα να βρεις κανονικό παρκάρισμα είναι σχεδόν μηδενική. Αποτέλεσμα: ταλαιπωρία και των γονέων. Κάποιοι καθηγητές, μάλιστα, σκέφτονται ότι θα τους συνέφερε περισσότερο να βγουν σε πρόωρη σύνταξη παρά να συνεχίσουν να υφίστανται αυτό το μαρτύριο του Ταντάλου, που δεν μοιάζει να έχει τέλος.