Υπάρχουν κτήρια που φιλοξενούν δραστηριότητες. Και υπάρχουν κτήρια που φιλοξενούν τη μνήμη μιας πόλης.
Για τη Θεσσαλονίκη, το Όλυμπος Νάουσα ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν υπήρξε απλώς ένα εστιατόριο ούτε μόνον ένα εμβληματικό κτήριο της λεωφόρου Νίκης. Υπήρξε σημείο αναφοράς μιας ολόκληρης εποχής — τόπος συνάντησης, κοινωνικής ζωής, γαστρονομικής πρωτοπορίας και αστικής αυτοπεποίθησης. Από την ανέγερσή του το 1926 και τη δεκαετία του Μεσοπολέμου μέχρι τις λαμπρές δεκαετίες που ακολούθησαν, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής ταυτότητας της Θεσσαλονίκης, πριν η σιωπή των τελευταίων χρόνων του υπενθυμίσει πόσο εύκολα ακόμη και τα πιο ζωντανά σύμβολα μπορούν να χαθούν.
Η αναγέννησή του μέσα από το ON Residence (μετά την αγορά του ακινήτου το 2017 από τον διευθύνοντα σύμβουλο του Ομίλου TOR Hotel, Κωνσταντίνο Τορνιβούκα, σε συνεργασία με τη Grivalia Hospitality) δεν μπορεί να διαβαστεί ως ακόμη μία επένδυση στον χώρο της φιλοξενίας. Αντιθέτως, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας ευρύτερης αλλαγής που συντελείται στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια. Μιας πόλης που δείχνει να ανακαλύπτει εκ νέου την αξία των ιστορικών της κτηρίων όχι ως μουσειακών αντικειμένων, αλλά ως ζωντανών οργανισμών που εξακολουθούν να παράγουν ζωή.
Το κτήριο του Ζακ Μοσσέ, ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα του μεσοπολεμικού εκλεκτικισμού της πόλης, δεν αντιμετωπίστηκε ως ένα κέλυφος προς εκμετάλλευση. Η αποκατάστασή του βασίστηκε στην αντίληψη ότι κάθε διακοσμητικό στοιχείο, κάθε γύψινος διάκοσμος, κάθε μαρμάρινη σκάλα και κάθε ξύλινη επένδυση αφηγούνται ένα κομμάτι της ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Η διατήρηση όσο περισσότερων αυθεντικών στοιχείων ήταν εφικτό και η αποκατάστασή τους με ιδιαίτερη φροντίδα αποδεικνύουν ότι η πραγματική πολυτέλεια ξεκινά από τον σεβασμό στην κληρονομιά ενός τόπου.
Ίσως, όμως, ακόμη σημαντικότερη από την ίδια την αποκατάσταση είναι η επιστροφή του Όλυμπος Νάουσα στην καθημερινότητα της πόλης. Ένας χώρος που για δεκαετίες υπήρξε σκηνή της κοινωνικής ζωής δεν μετατράπηκε σε κλειστό μνημείο ούτε σε ένα ξενοδοχείο αποκομμένο από το αστικό του περιβάλλον. Αντίθετα: ξαναβρήκε τη θέση του πάνω στον πιο εμβληματικό περίπατο της Θεσσαλονίκης, υποδεχόμενος κατοίκους και επισκέπτες, επαναφέροντας μια συνέχεια που είχε διακοπεί για σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Και αυτό είναι, ίσως, το μεγαλύτερο επίτευγμα του έργου. Δεν ανακατασκεύασε απλώς ένα ιστορικό ακίνητο· επανέφερε στη δημόσια ζωή ένα κομμάτι της συλλογικής μνήμης. Σε μια περίοδο κατά την οποία η Θεσσαλονίκη μεταμορφώνεται μέσα από νέες υποδομές, αναπλάσεις και σημαντικές ιδιωτικές επενδύσεις, η αναβίωση του Όλυμπος Νάουσα υπενθυμίζει ότι η πρόοδος δεν μετριέται μόνο με όσα χτίζονται, αλλά και με όσα διασώζονται.
Δεν είναι τυχαίο ότι το ON Residence έχει ήδη αποκτήσει διεθνή αναγνώριση ως μέλος των Small Luxury Hotels of the World και με τη διάκριση One MICHELIN Key. Οι διακρίσεις αυτές ασφαλώς αναδεικνύουν το υψηλό επίπεδο της φιλοξενίας του. Ίσως, όμως, αποτυπώνουν και κάτι βαθύτερο: ότι, όταν μια πόλη επενδύει με σεβασμό στην ιστορία της, μπορεί να δημιουργήσει εμπειρίες με διεθνή απήχηση χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα της.
Η Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται να επινοήσει νέα σύμβολα για να αποκτήσει ταυτότητα. Χρειάζεται να ξαναδώσει ζωή σε εκείνα που πάντοτε την όριζαν. Και η επιστροφή του Όλυμπος Νάουσα αποτελεί μία από τις πιο πειστικές αποδείξεις ότι η αστική αναγέννηση δεν αφορά μόνο στα κτήρια. Αφορά στη μνήμη, στη συνέχεια και στην αυτοπεποίθηση μιας πόλης που ξαναβρίσκει τον εαυτό της.
