Πότε θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα που γνωρίζαμε; Μας αφήνει έστω και ένα καλό η περιπέτεια της πανδημίας; Η Citymag ρωτά 44+1 Θεσσαλονικείς από τους χώρους της πολιτικής, του επιχειρείν, του πολιτισμού, της εκπαίδευσης και της κοινωνίας των πολιτών, ζητώντας τις δικές τους απαντήσεις.
01
Τώρα, που η επόμενη ημέρα τής πανδημίας βρίσκεται πιο κοντά μας, πόσο γρήγορα βλέπετε να επανερχόμαστε σε αυτό που είχαμε συνηθίσει ως κανονικότητα; Από τι θα εξαρτηθεί το πόσο γρήγορα θα επανέλθουμε στις ζωές μας, όπως τις γνωρίζαμε;
Θεωρώ ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στο τέλος αυτής της περιόδου που διανύσαμε. Σίγουρα ήταν μια διαδρομή πολύ δύσκολη για όλους μας, που άλλαξε απότομα τις ζωές μας. Θα μιλήσω για την προσωπική μου εμπειρία, καθώς η δική μου καθημερινότητα άλλαξε ολοκληρωτικά.
Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος, πια, ανυπομονεί να επανέλθει στην καθημερινότητά του και να συνεχίσει τη ζωή του από εκεί όπου σταμάτησε. Ακόμη κι αν κάποιοι δεν σταμάτησαν να εργάζονται –κάτι που θεωρώ σημαντικό για την καλή ψυχολογία–, τους λείπει η έξοδος, οι παρέες τους, τα ταξίδια, οι όμορφες στιγμές.
Για εμένα, δυστυχώς, αυτό που έλειψε περισσότερο είναι η δουλειά μου, η επαφή με τον κόσμο, η έντονη καθημερινότητα. Επίσης, μου λείπουν όλα αυτά τα απλά πράγματα που συνήθιζα να κάνω – μια μικρή εκδρομή, φαγητό σε ένα εστιατόριο, σινεμά, να βρεθώ με τους φίλους μου σε μια βεράντα. Παρακολουθώντας τα επιδημιολογικά στοιχεία να βελτιώνονται και τα κρούσματα να μειώνονται (κάτι που είναι το σημαντικότερο για την ψυχολογία μας), πιστεύω ότι θα επανέλθουμε άμεσα στην καθημερινότητά μας, επειδή το θέλουμε πολύ. Με κάποιον τρόπο έχουμε θωρακιστεί απέναντι στην πανδημία με τα διάφορα τεστ, με τα εμβόλια, ακόμη και με όλες αυτές τις πληροφορίες που λαμβάνουμε από τους γιατρούς, προσαρμόζοντάς τες στις συνήθειές μας.
02
Υπάρχει κάτι από αυτά που άλλαξαν στη ζωή μας στη διάρκεια της πανδημίας που θα άξιζε, ίσως, να κρατήσουμε; Κάποιο μάθημα που πήραμε; Κάποιες συνήθειες που χρειάστηκε να αλλάξουμε;
Δεν ξέρω αν μπορώ να δω κάτι θετικό σε όλη αυτή την περίοδο που μεσολάβησε. Ίσως επειδή ήταν πολύ μακρά, ίσως επειδή σε κάποιες περιπτώσεις ήταν πολύ σκληρή… Θα ήθελα ο κόσμος να συνεχίσει να ψωνίζει από τα μαγαζιά και όχι από το ίντερνετ. Θα ήθελα να πηγαίνει σινεμά – όχι άλλο Netflix. Θα ήθελα να πηγαίνει σε συναυλίες, στα καφέ, στα εστιατόρια, να ταξιδεύει – και όλα αυτά χωρίς τον φόβο. Είμαι αισιόδοξη ότι οι ζωές μας θα γεμίσουν και πάλι με χαμόγελα και αγκαλιές.
