Πότε θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα που γνωρίζαμε; Μας αφήνει έστω και ένα καλό η περιπέτεια της πανδημίας; Η Citymag ρωτά 44+1 Θεσσαλονικείς από τους χώρους της πολιτικής, του επιχειρείν, του πολιτισμού, της εκπαίδευσης και της κοινωνίας των πολιτών, ζητώντας τις δικές τους απαντήσεις.

01

Τώρα, που η επόμενη ημέρα τής πανδημίας βρίσκεται πιο κοντά μας, πόσο γρήγορα βλέπετε να επανερχόμαστε σε αυτό που είχαμε συνηθίσει ως κανονικότητα; Από τι θα εξαρτηθεί το πόσο γρήγορα θα επανέλθουμε στις ζωές μας, όπως τις γνωρίζαμε;

Η μοναξιά των ανθρώπων είναι πλέον γεγονός, αλλά και, παράλληλα, θλιβερή απόλαυση. Μαθαίνεται σιγά σιγά… Θα έλεγα ότι προσωπικά με ενδιαφέρει η γόνιμη μοναξιά. Θα δείξει. Εκείνο που με ενοχλεί είναι η αβεβαιότητα και ο αποπροσανατολισμός.

02

Υπάρχει κάτι από αυτά που άλλαξαν στη ζωή μας στη διάρκεια της πανδημίας που θα άξιζε, ίσως, να κρατήσουμε; Κάποιο μάθημα που πήραμε; Κάποιες συνήθειες που χρειάστηκε να αλλάξουμε;

Θα απαντήσω στην ερώτηση με τους στίχους τού τραγουδιού «The sound of silence» των Simon & Garfunkel: «Γεια σου, σκοτάδι, παλιέ μου φίλε. Ήρθα να μιλήσω ξανά μαζί σου, επειδή ένα όραμα σέρνεται απαλά. Άφησε τους σπόρους του ενώ κοιμόμουν. Και το όραμα που φυτεύτηκε στον εγκέφαλό μου παραμένει μέσα στον ήχο τής σιωπής. Σε ανήσυχα όνειρα περπατούσα μόνος μου. Σκοτεινά πετρόστρωτα δρομάκια, κάτω από το φωτοστέφανο μιας λάμπας τού δρόμου. Σήκωσα το κολάρο μου στο κρύο και την υγρασία, όταν τα μάτια μου μαχαιρώθηκαν από τη λάμψη ενός φωτός νέον. Χώρισε τη νύχτα και άγγιξε τον ήχο τής σιωπής. Και στο γυμνό φως είδα δέκα χιλιάδες ανθρώπους, ίσως περισσότερους. Ανθρώπους να μιλούν χωρίς να μιλούν, ανθρώπους να ακούν χωρίς να ακούν».