Ευχαριστούμε το Cinobo Όπερα (Ακαδημίας 57, Αθήνα) για τη φιλοξενία της φωτογράφισης.
Θα ήθελα, κατ’ αρχάς, να συστηθείς στους αναγνώστες μας. Είμαι σίγουρος ότι, αν το όνομα δεν χτυπάει κάποιο «καμπανάκι», σίγουρα θα σε αναγνωρίσουν αμέσως από τη φωνή: τη φωνή στο τρέιλερ της ταινίας «Ένας άλλος κόσμος» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, σε σποτάκια για την Τράπεζα Πειραιώς, τα Public, τα Lidl, την Pizza Fan, το YouTube Premium, την ΕΡΤ, τον Ρυθμό 949 FM, τη Nova, το Spotify και τη Visa (μεταξύ πολλών άλλων), αλλά και σε μεταγλωττίσεις, σε ταινία κινουμένων σχεδίων του Netflix, ακόμη και σε video games, όπως το «The Last of Us» για το Playstastion 5. Πώς νιώθεις όταν η φωνή σου είναι τόσο γνωστή, η μορφή σου όμως παραμένει άγνωστη στους περισσότερους; Μπαίνει ζήτημα πληγωμένου εγωισμού;
Ναι, πολύ σωστά, πολλοί και πολλές έχουν ακούσει τη φωνή μου, αλλά δεν έχουν ιδέα ποιος είμαι. Όπως εύστοχα έγραψε ένα παλικάρι κάτω από ένα βίντεό μου, «ο μπρο είναι ‘γνωστός’ άγνωστος!». Είμαι πολύ τυχερός που κάνω αυτήν τη δουλειά, που ως παιδί μόνο να ονειρευτώ μπορούσα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα ήταν κάτι που θα πληρωνόμουν για να κάνω.
Δεν θα έλεγα ότι τίθεται ζήτημα πληγωμένου εγωισμού… Η φωνή μας είναι εξίσου σημαντική με την όψη μας. Η φωνή είναι μέρος της προσωπικότητάς μας. Ο τρόπος που μιλάμε, η χροιά μας, όλα έχουν διαμορφωθεί μέσα από ένα μωσαϊκό εμπειριών που διαμόρφωσαν το ποιοι είμαστε. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, πολύ περισσότερο από το πώς είναι η εξωτερική μας όψη.
Έχω διαβάσει μια ιστορία για το πώς ξεκίνησες. Η πρώτη ατάκα –λέει– που σου είπε με το που σε άκουσε ο θρυλικός παραγωγός Τόλης Ματούλας ήταν: «Κοίταξε… Η χροιά σου είναι καταπληκτική, αλλά, με όλο το θάρρος, δεν το έχεις. Ακούγεσαι σαν κάποιος που μιμείται το πώς πρέπει να ακούγεται και όχι σαν κάποιος που το λέει πραγματικά». Θεωρείς ότι σήμερα «το λες πραγματικά»; Στο τέλος της μέρας, τι χρειάζεται για να ασχοληθεί κάποιος με το voice over; Είναι κάτι που το έχεις ή κάτι που καλλιεργείς; Αρκεί, ας πούμε, μια ωραία φωνή;
Όχι, δεν αρκεί μια ωραία φωνή. Είναι κάτι που το καλλιεργείς και το δουλεύεις. Εγώ, δηλαδή, το δουλεύω συστηματικά με μαθήματα φωνητικής, ορθοφωνίας, με ασκήσεις άρθρωσης και σεμινάρια υποκριτικής. Μεγάλο μέρος αυτής της δουλειάς είναι να μπορείς να αποδώσεις ένα συναίσθημα και να το μεταδώσεις στον ακροατή. Και αυτό είναι αρκετά πιο δύσκολο απ’ όσο ακούγεται.
Ναι, σήμερα πιστεύω ότι έχω εκπαιδεύσει τον εαυτό μου «να το λέει πραγματικά». Να μπαίνω στο συναίσθημα και να το αποδίδω με τη φωνή μου.
Για να ασχοληθεί κάποιος χρειάζεται, ιδανικά, ένα υπόβαθρο σε θεατρικές σπουδές ή μια φυσική έφεση στην υποκριτική. Η ορθοφωνία, η σωστή άρθρωση και η σωστή χρήση της αναπνοής είναι απαραίτητα εργαλεία, τα οποία συνήθως τα διδάσκεσαι στο θέατρο. Θέλει, επίσης, πολλή υπομονή, επειδή είναι ένα επάγγελμα από το οποίο πραγματικά ελάχιστοι μπορούν να ζήσουν και ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος.
Τέκνο της Θεσσαλονίκης, είσαι πλέον κάτοικος Αθήνας, μετρώντας πάνω από μία δεκαετία από την πρώτη σου ηχογράφηση. Πόση αυτοπεποίθηση πρέπει να έχει ένας νέος άνδρας με ελάχιστη εμπειρία για να πάει να δοκιμαστεί στην ανταγωνιστική αγορά της πρωτεύουσας; Και πόσο αλλαγμένος πιστεύεις ότι είσαι σήμερα σε σχέση με την εποχή που, φοιτητής ακόμη, είχες ανεβάσει το βιντεάκι «Έρωτας στο ΑΠΘ» στο κανάλι TreeelaTV που είχες φτιάξει με τους φίλους σου στο YouTube;
Σε βρίσκω καλά διαβασμένο! Η αλήθεια είναι ότι η αυτοπεποίθηση χτίζεται τουβλάκι τουβλάκι μέσα από πολλά μικρά βήματα προς το άγνωστο. Κάπως έτσι θα περιέγραφα την πορεία μου μέχρι σήμερα. Το ένα εγχείρημα οδηγεί στο επόμενο και πολλές φορές δεν θα μπορούσες να φανταστείς το πού θα κατέληγες. Κάπως έτσι βρέθηκα στην πρωτεύουσα, να κυνηγάω το όνειρό μου. Στην αρχή είχε πολλές απορρίψεις και αρκετή ματαίωση. Όμως, επέμεινα και βαθιά μέσα μου ήμουν σίγουρος για εμένα.
Στο σήμερα: είμαι πολύ αλλαγμένος σε σχέση με τον «ανασφαλή» φοιτητή που υπήρξα και που έκανε ταινίες μικρού μήκους. Κάπου, κάποτε, διάβασα το εξής: «Η δύναμη των κυμάτων είναι η επιμονή τους».
Κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει αυτό που κάνεις ένα είδος υποκριτικής κι εσένα μιας μορφής ηθοποιό. Πόσο «μέσα» πρέπει να μπεις στον ρόλο που καλείσαι να υπηρετήσεις κάθε φορά, για να μπορέσεις να μεταδώσεις την ψυχή του κειμένου που εκφωνείς στο κοινό σου; Τι είναι αυτό που μπορεί να σε δυσκολέψει;
Ναι, πολύ σωστά. Είναι ένα είδος υποκριτικής, στο πλαίσιο του οποίου, όμως, χρησιμοποιείς ένα μόνον από τα διαθέσιμα εργαλεία στη φαρέτρα του ηθοποιού: τη φωνή σου. Η φωνή, βέβαια, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον συναισθηματικό μας κόσμο. Έτσι, στο voice acting και τη μεταγλώττιση, ναι: πρέπει να μπορείς να μπεις μέσα στον ρόλο που καλείσαι να υπηρετήσεις. Να νιώσεις όπως νιώθει ο χαρακτήρας σου στο εκάστοτε έργο.
Για να το νιώσεις, όμως, πρέπει πρώτα να το κατανοήσεις, ακόμη κι αν έχεις να κάνεις με έναν κακό χαρακτήρα. Πρέπει να καταλάβεις τα κίνητρα, τα βιώματα και τη θέση του στον κόσμο, ώστε να μπορείς να βρεις σημεία επαφής με τον δικό σου κόσμο. Τότε μόνο μπορείς να αποδώσεις με αυθεντικότητα τα λόγια του χαρακτήρα σου. Αυτό πολλές φορές μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολο.
Σήμερα μας συστήνεσαι με ακόμη μία ιδιότητα – αυτήν του συγγραφέα, μέσα από το βιβλίο σου «Άσε κάτω το ρημάδι, μιλάω» (εκδόσεις Πεδίο). Σε ποιο κοινό το απευθύνεις και με ποιον σκοπό; Οφείλω να σου ομολογήσω ότι μου φαίνεται παράξενο ένας νέος άνθρωπος στην ηλικία σου να «τολμά» να αποκηρύσσει, έστω και για τις ανάγκες ενός βιβλίου, το κινητό…
Ναι, το βιβλίο μου «Άσε κάτω το ρημάδι, μιλάω» μόλις κυκλοφόρησε – κι εγώ δεν μπορώ ακόμη να συνηθίσω τον τίτλο «συγγραφέας». Πρόκειται για έναν πρακτικό και ψυχαγωγικό οδηγό επικοινωνίας, που απευθύνεται σε οποιονδήποτε και οποιαδήποτε θέλουν να βρουν πρακτικά εργαλεία και τεχνικές που θα τους βοηθήσουν να επικοινωνούν καλύτερα τις ιδέες τους, είτε μιλούν μπροστά σε ένα είτε μπροστά σε εκατό άτομα.
Επειδή ο δημόσιος λόγος και η επικοινωνία είναι το πάθος μου από τότε που ήμουν παιδί, έχω ασχοληθεί με πολλά και διαφορετικά πράγματα που εντάσσονται στον ευρύτερο χώρο της επικοινωνίας ιδεών. Έχω υπάρξει stand-up κωμικός, έχω διαγωνιστεί (και βραβευτεί) σε διεθνείς διαγωνισμούς ρητορικής, έχω κάνει σπουδές πάνω στο αυτοσχεδιαστικό θέατρο, αλλά και σπουδές υποκριτικής. Απ’ όλα αυτά έχω αντλήσει και σχηματίσει το δικό μου εγχειρίδιο επικοινωνίας, συνδυάζοντας τεχνικές και «κόλπα» απ’ όλα αυτά τα διαφορετικά υπόβαθρα. Το βιβλίο μου έχει ύφος όχι διδακτικό, αλλά βιωματικό. Αυτές είναι οι τεχνικές και τα εργαλεία που ανέπτυξα εγώ, ως Ορέστης, συνδυάζοντας ιδέες και concepts. Οι περισσότεροι που ασχολούνται ή γράφουν για το public speaking συνήθως δεν έχουν αυτήν την πολύπλευρη έκθεση που είχα την τύχη να έχω. Κάπως έτσι, εντόπισα ένα κενό που ένιωσα την ανάγκη να καλύψω με το βιβλίο μου.
Σε ό,τι αφορά το σχόλιό σου… Δεν αποκηρύσσω ακριβώς τα κινητά. Πιο πολύ τα βάζω απέναντί μας στο ροντέο «προσοχής» στο οποίο καλούμαστε κάθε μέρα να παλέψουμε. Η προσοχή μας είναι το νόμισμα του 21ου αιώνα και τα κινητά έχουν γίνει μια φυσική προέκταση του χεριού μας. Όταν μιλάμε στους άλλους και επικοινωνούμε μια ιδέα, καλούμαστε να υπερνικήσουμε τη φυσική τάση τους να στραφούν στο κινητό τους τη στιγμή που το μυαλό τους θα πάψει να διεγείρεται από τον λόγο μας. Συνεπώς, το βιβλίο απευθύνεται σε δασκάλους, περφόρμερς, φοιτητές, επιχειρηματίες και κάθε λογής ανθρώπους που ασχολούνται με την επικοινωνία.
Διάβασα ότι ένα από τα γνωμικά της ζωής σου είναι ότι «στη ζωή δεν παίρνεις αυτό που αξίζεις, παίρνεις αυτό που διεκδικείς». Είναι μια διαπίστωση αρκετά ρεαλιστική – τόσο ρεαλιστική, ώστε, σε μια ηλικία που θα περίμενες ένας νέος να έχει ακόμη αρκετό ρομαντισμό μέσα του, σε κάποιους μπορεί να ακουστεί έως και κυνική. Τι σου έχει μάθει μέχρι σήμερα το μάθημα της ζωής;
Ναι, αυτό είναι το γνωμικό που διέπει τη ζωή μου. Ίσως επειδή ανήκω στη γενιά που βγήκε στην αγορά εργασίας μέσα στη βαθιά οικονομική κρίση, έμαθα από πολύ νωρίς ότι παντού τα πράγματα είναι σφιχτά και ότι κανένας δεν θα σου χαρίσει κάτι απλώς επειδή υπάρχεις. Θέλει τόλμη, διεκδίκηση και ευγενές θράσος.
Τα επόμενα όνειρά σου; Υπάρχουν δουλειές που θα ήθελες να πάρεις, τομείς στους οποίους θα ήθελες να εμπλακείς, νέα κανάλια μέσα από τα οποία θα ήθελες να απευθυνθείς σε αυτούς που σε ακούν; Ίσως και να σε δουν, κάποια στιγμή;
Εδώ και έναν χρόνο δημιουργώ content και στα social media (@orestis.milios σε Instagram και Tik Tok), όπου προσπαθώ να μεταδώσω με αστείο και ενθουσιώδη τρόπο ιστορίες και πληροφορίες για τη δουλειά μου ως voice over artist και voice actor. Τελευταία άρχισα να βγάζω και κάποιο πιο εξειδικευμένο περιεχόμενο για την επικοινωνία.
Στο μέλλον θέλω να ασχοληθώ με το ραδιόφωνο και τα podcasts, με κάποιες ιδέες που έχω από καιρό στο μυαλό μου. Αλλά, όπως είπα και νωρίτερα, «η αυτοπεποίθηση χτίζεται τουβλάκι τουβλάκι μέσα από πολλά μικρά βήματα προς το άγνωστο». Έτσι, αφήνω τη γοητεία του άγνωστου να με καθοδηγεί, με μικρά βήματα κάθε φορά, σε δρόμους έξω από τη ζώνη βόλεψής μου.
