Αρχική LIFE Urban Culture Όλα (πρέπει να) έχουν κι ένα όριο

Όλα (πρέπει να) έχουν κι ένα όριο

- Advertisment -

Editorial

Γράφει ο ΑΓΓΕΛΟΣ Ν. ΒΑΣΣΟΣ.

ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΙΣΘΗΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ – ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΔΙΑ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΥ, ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ. ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΚΥΛΟΥΣ ΠΟΥ ΟΥΡΟΥΝ ΣΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΜΑΔΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥΣ – ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΟΙ ΣΚΥΛΟΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΑΟΡΑΤΟ ΚΑΙ ΑΟΣΜΟ ΣΤΙΣ ΜΥΤΕΣ ΟΛΩΝ ΕΜΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ. ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΠΕΡΙΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΑ – ΙΣΩΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ. ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΟΥΝ, ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ.

Το περιστατικό προέκυψε ενώ ήδη δουλεύαμε το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας – και, κυριολεκτικά, δεν θα μπορούσε να συμπυκνώσει με τρόπο παραστατικότερο την πραγματικά οριακή κατάσταση που επικρατεί στον δημόσιο χώρο τής Θεσσαλονίκης. Αφορά το «Αγόρι που Σφυρίζει», το ορειχάλκινο άγαλμα του διεθνώς βραβευμένου γλύπτη Νικόλα Παυλόπουλου, που βρίσκεται στο κέντρο τής πλατείας Ναυαρίνου, στο μέσον ενός σιντριβανιού που κατασκευάστηκε εκεί το 1968. Πανομοιότυπο άγαλμα υπάρχει στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων, ενώ η αρχική ιδέα ανήκει στον Ζερόμ Ντίκεσνόι, ο οποίος το 1618 τοποθέτησε το άγαλμα ενός αγοριού που ουρεί σφυρίζοντας σε κεντρικό σημείο των Βρυξελλών, κοντά στη Μεγάλη Πλατεία – ένα άγαλμα που έμεινε γνωστό ως «Μάνεκεν Πις», αποτελώντας ώς τις μέρες μας παγκόσμιο σύμβολο της πρωτεύουσας του Βελγίου.

Το δικό μας αγόρι που ουρεί σφυρίζοντας δεν ήταν τυχερό σαν το «αδελφάκι» του των Τρικάλων (πολλώ δε μάλλον, σαν τον «πρώτο διδάξαντα» των Βρυξελλών). Το σιντριβάνι, υποκύπτοντας στην κατάρα τής Θεσσαλονίκης που, για κάποιον μεταφυσικό λόγο, είτε δεν θέλει σιντριβάνια εξ αρχής είτε, αν τελικά τα κατασκευάσει, «φροντίζει» να τα εγκαταλείψει άνυδρα και κακοποιημένα), έμεινε άδειο και παραμελημένο, επιτρέποντας σε κάθε βάνδαλο την πρόσβαση στο άγαλμα. Στην πορεία των χρόνων το γλυπτό γέμισε tags, βάφτηκε, τσιγάρα τοποθετήθηκαν στο στόμα και στα γεννητικά του όργανα, «διακοσμήθηκε» με χαρτί υγείας. Αρκετές φορές έγιναν απόπειρες αποκατάστασής του, οι οποίες ωστόσο (καθώς το σιντριβάνι παρέμενε στεγνό και η πρόσβαση στο γλυπτό ανεμπόδιστη) δεν άντεξαν στον χρόνο – χρόνο όχι μεγαλύτερο των λίγων ωρών, σε κάποιες περιπτώσεις.

Η πλέον πρόσφατη απόπειρα αποκατάστασης του γλυπτού έγινε πριν από μερικές ημέρες, στο πλαίσιο προσπάθειας που καταβάλλει ο δήμος Θεσσαλονίκης για επιδιόρθωση και επανάθεση σε λειτουργία των σιντριβανιών που βρίσκονται στα όρια αρμοδιότητάς του. Μάλιστα, αυτή η τελευταία αποκατάσταση προκάλεσε την αντίδραση ορισμένων, που διατείνονται ότι το λαμπερό, ολόχρυσο χρώμα που έχει πλέον το άγαλμα δεν έχει σχέση με το αρχικό γλυπτό, το οποίο έφερε πατίνα στην επιφάνειά του – επικαλούνται μάλιστα το παράδειγμα του «δίδυμου» αγάλματος, του «Νικολάκη» των Τρικάλων (προς τιμήν τού γλύπτη), το οποίο φέρει ακόμη αυτήν την πατίνα. Σε κάθε περίπτωση, έστω και με πιθανές αστοχίες, το γλυπτό καθαρίστηκε. Για να βανδαλιστεί το ίδιο βράδυ από αγνώστους (είναι εκπληκτικό το χάρισμα αυτών των κυρίων –ή κυριών–, που καταφέρνουν να βιαιοπραγούν εν μέση οδώ χωρίς να υπάρχει έστω και ένας αυτόπτης μάρτυρας), οι οποίοι «κόσμησαν» με tags τα οπίσθιά του.

Ουδέποτε αντιλήφθηκα την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να κάνουν αισθητή την παρουσία τους – έστω και διά βανδαλισμού, αν δεν μπορούν να βρουν κάποιον δημιουργικό τρόπο. Μου θυμίζουν τους σκύλους που ουρούν στις γωνίες των δρόμων, για να σημαδέψουν την περιοχή τους – μόνο που οι σκύλοι το κάνουν με τρόπο αόρατο και άοσμο στις μύτες όλων εμάς των ανθρώπων και σίγουρα πολύ πιο οικολογικό. Αυτοί οι περιφερόμενοι τραμπούκοι δεν έχουν άλλο τρόπο να δηλώσουν την παρουσία τους παρά μόνο μέσα από μια μουντζούρα – ίσως αυτό να είναι και το πιο δημιουργικό που μπορούν να κάνουν. Και καλά κάνουν, αφού τους το επιτρέπουμε.

Αυτό όμως είναι και το πραγματικό ερώτημα: για πόσο καιρό θα επιτρέπουμε σε μια θλιβερή μειονότητα να αποφασίζει για το κοινό σπίτι όλων μας; Για πόσο καιρό θα μένουμε άπραγοι μπροστά στην αυθαιρεσία, δίνοντάς της το σιωπηρό «ΟΚ» να εξακολουθήσει να κάνει αυτό που γουστάρει; Πότε θα αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε τα μέσα που έχει το οργανωμένο κράτος (ως εκτελεστικός βραχίονας μιας κοινωνίας που οφείλει να συνυπάρχει με σεβασμό προς τα δικαιώματα, αλλά και τις υποχρεώσεις των μελών της), για να αποτρέψουμε αυτήν την αυθαιρεσία – και ναι: αυτά τα μέσα περιλαμβάνουν και την αστυνόμευση και την επιβολή προστίμων και την κοινωνική εργασία και ό,τι άλλο θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά; Και ώς πότε θα επιτρέπουμε στο τίποτα να παριστάνει το κάτι, όσο όλοι εμείς θα αναμασάμε ένα αμήχανο «και τι να κάνουμε;».

Ώς τότε, ίσως θα ήταν καλύτερη ιδέα να απομακρύνουμε το «Αγόρι που Σφυρίζει» από τη Ναυαρίνου. Ίσως να είχε καλύτερη τύχη παρέα με το «αδελφάκι» του, στα Τρίκαλα. Ή ίσως κάποια άλλη ευρωπαϊκή πόλη, στα πρότυπα των Βρυξελλών, να το περιμένει, για να το καταστήσει παγκόσμιο σύμβολό της. Εμείς δεν ανεχόμαστε αγόρια που ουρούν σε δημόσιο χώρο.

Προηγούμενο άρθροΣκοτεινιάς κι ερημίας γωνία
Επόμενο άρθροΦύλακες αναμνήσεων.

Σεβόμαστε την ιδιωτικότητά σας

Εμείς και οι συνεργάτες μας χρησιμοποιούμε τεχνολογίες, όπως cookies, και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως διευθύνσεις IP και αναγνωριστικά cookies, για να προσαρμόζουμε τις διαφημίσεις και το περιεχόμενο με βάση τα ενδιαφέροντά σας. Κάντε κλικ παρακάτω για να συμφωνήσετε με τη χρήση αυτής της τεχνολογίας και την επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων για αυτούς τους σκοπούς.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε την Πολιτική απορρήτου.

Ρυθμίσεις Cookies

Παρακάτω μπορείτε να επιλέξετε ποια cookies θα επιτρέψετε σε αυτή την ιστοσελίδα. Πατήστε στην αποθήκευση ρυθμίσεων για να εφαρμόσετε την επιλογή σας.

ΛειτουργικάΗ ιστοσελίδα για να δουλέψει χρησιμοποιεί κάποια απαραίτητα λειτουργικά cookies.

ΣτατιστικάΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για στατιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να βελτιώσουμε το περιεχόμενο που σας προσφέρουμε.

Κοινωνικά ΔίκτυαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies από τα κοινωνικά δίκτυα, ώστε να μπορούμε να σας δείξουμε περιεχόμενο από πλατφόρμες όπως το YouTube και το FaceBook. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΔιαφημίσειςΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για διαφημιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να σας προσφέρουμε περιεχόμενο που σας ενδιαφέρει. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΆλλαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί και ορισμένα cookies από υπηρεσίες που δεν εμπίπτουν στις παραπάνω κατηγορίες