fbpx

Ομίχλη

- Advertisment -

Ιστορίες μικρών κόσμων

Γράφει η Εύη Καρκίτη.

ΚΑΜΙΑ ΟΜΙΧΛΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΟΙΚΕΙΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΙΧΛΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ. ΚΑΘΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΣΤΕΓΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ, ΚΑΛΥΠΤΕΙ Ο,ΤΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΗΣ, ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΘΕΑΜΑ.

Λίγοι συμπαθούν την ομίχλη. Ακινητοποιεί αεροπλάνα, ευθύνεται για τροχαία, ρίχνει τους ρυθμούς στις μεγαλουπόλεις, μπορεί στ’ αλήθεια μια ομίχλη να διαλύσει μια μέρα. Δεν το παραδεχόμαστε εύκολα, αλλά μέσα της νιώθουμε κάπως ανυπεράσπιστοι, μακριά από τις ευκολίες μας, αντιμέτωποι με τον αρχέγονο τρόμο τού να μη μπορείς να δεις πέρα από τη μύτη σου, αν η ομίχλη είναι πυκνή – και είναι απαραίτητο να πλησιάσεις πολύ, ώστε να διακρίνεις το αχνό περίγραμμα ανθρώπων και αντικειμένων.

Δεν είναι τυχαίο που ο Σαίξπηρ χρησιμοποίησε την ομίχλη: μέσα απ’ αυτήν ξεπροβάλλουν φαντάσματα ή μάγισσες έτοιμες να αποκαλύψουν μια τρομερή μοίρα. Ούτε είναι τυχαίο που μαζί της σχεδόν ταυτίστηκε ο ρομαντισμός –σαν να τη βλέπεις να μπλέκεται στα πόδια τού Κητς, ενώ εκείνος βαδίζει στο Χάμπστεντ– αλλά και με το νουάρ, το αποκαλυπτικό σκότος τής ανθρώπινης κατάστασης, ακόμη και με τη λογοτεχνία τού τρόμου. Ο Στίβεν Κινγκ περιέγραψε την ομίχλη καθηλωτικά στο ομώνυμο και ανεπανάληπτο διήγημά του, που έγινε στη συνέχεια και μια αξέχαστη ταινία από τον Τζον Κάρπεντερ.

Η ομίχλη βέβαια είναι κι άλλα πράγματα. Βρίσκεται μέσα στις φαντασμαγορίες τού Τέρνερ, στον Μονέ (καθώς ζωγραφίζει το Πάρλιαμεντ Χάους ή τη γέφυρα του Γουότερλου), στον Ρενουάρ (την ώρα που συλλαμβάνει τη βενετσιάνικη αχλύ), στον Περικλή Πανταζή (την ώρα που εγκλωβίζει το θάμπος των βελγικών ακτών). Βέβαια, καμιά ομίχλη δεν μας είναι πιο οικεία από εκείνη του Γιώργου Ιωάννου, επειδή είναι ομίχλη τής πόλης μας. Κάθεται πάνω στις στέγες, στους κήπους που έχουν απομείνει, καλύπτει ό,τι συναντά μπροστά της, προσφέροντας ένα απέραντο θέαμα. Ο Ιωάννου λαχταρούσε να γλιστρήσει μέσα της αθέατος, έβρισκε δυσάρεστο τον ήλιο που σχεδόν πάντα την ακολουθούσε. Είναι λίγοι εκείνοι που συμπαθούν την ομίχλη, τη μοναξιά και τη σιωπή που φέρνει μαζί της, τη συγγένειά της με τον κόσμο των ονείρων.

Ακόμη κι αν στην πόλη δεν πέφτει πλέον τόσο συχνά ούτε είναι τόσο πυκνή, η μνήμη την έχει συγκρατήσει, δημιουργώντας τη δική της μυθολογία, που ουδέποτε σταματά να εμπνέει κάποιους λίγους.

Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο

Σεβόμαστε την ιδιωτικότητά σας

Εμείς και οι συνεργάτες μας χρησιμοποιούμε τεχνολογίες, όπως cookies, και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως διευθύνσεις IP και αναγνωριστικά cookies, για να προσαρμόζουμε τις διαφημίσεις και το περιεχόμενο με βάση τα ενδιαφέροντά σας. Κάντε κλικ παρακάτω για να συμφωνήσετε με τη χρήση αυτής της τεχνολογίας και την επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων για αυτούς τους σκοπούς.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε την Πολιτική απορρήτου.

Ρυθμίσεις Cookies

Παρακάτω μπορείτε να επιλέξετε ποια cookies θα επιτρέψετε σε αυτή την ιστοσελίδα. Πατήστε στην αποθήκευση ρυθμίσεων για να εφαρμόσετε την επιλογή σας.

ΛειτουργικάΗ ιστοσελίδα για να δουλέψει χρησιμοποιεί κάποια απαραίτητα λειτουργικά cookies.

ΣτατιστικάΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για στατιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να βελτιώσουμε το περιεχόμενο που σας προσφέρουμε.

Κοινωνικά ΔίκτυαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies από τα κοινωνικά δίκτυα, ώστε να μπορούμε να σας δείξουμε περιεχόμενο από πλατφόρμες όπως το YouTube και το FaceBook. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΔιαφημίσειςΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για διαφημιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να σας προσφέρουμε περιεχόμενο που σας ενδιαφέρει. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΆλλαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί και ορισμένα cookies από υπηρεσίες που δεν εμπίπτουν στις παραπάνω κατηγορίες