Αρχική LIFE Urban Culture Το αντανακλαστικό μας «όχι»

Το αντανακλαστικό μας «όχι»

- Advertisment -

Editorial

Γράφει ο Άγγελος Ν. Βάσσος.

ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΛΟΙ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΚΟΡΩΝΟΪΟ, ΣΤΗ ΖΩΗ ΟΜΩΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ. ΚΑΙ, ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΔΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΛΟΝΤΑΡΙΣΜΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΜΑΤΑ, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ: Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ (ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΞΑΡΣΗ ΤΗΣ) ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΖΗΤΗΜΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΡΙΣΚΟΥ, ΖΗΤΗΜΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΕΝΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΤΡΙΑΣΟΥΜΕ, ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΜΗΔΕΝΙΣΟΥΜΕ.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά τής παιδικής ηλικίας είναι η ολοκληρωτική επικράτηση του βολονταρισμού. Το παιδί θέλει. Δεν σκέφτεται, δεν υπολογίζει, δεν μετράει, δεν ζυγίζει επιπτώσεις. Απλώς, θέλει. Και το εκφράζει είτε με κλάματα (όταν είναι πολύ μικρό για να το ζητήσει λεκτικά) είτε με γκρίνια (όταν πλέον είναι σε θέση να διεκδικεί μιλώντας αυτό που λαχταρά). Είναι μια συμπεριφορά που συνήθως υποχωρεί στην πορεία των χρόνων προς την ενηλικίωση, όταν στην εξίσωση αρχίζουν να μπαίνουν άλλα, πιο πεζά ζητήματα (όπως το ποιος έχει προτεραιότητα να ζητήσει, το αν η τσέπη μου έχει αρκετά χρήματα για να αγοράσω αυτό που λαχταρά η καρδιά μου και άλλα τέτοια επουσιώδη…).

Ο βολονταρισμός υποχωρεί όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος – ένας κανόνας που ισχύει γενικά, όχι όμως και στη σοφότερη χώρα τού κόσμου. Εδώ εξακολουθούμε να διεκδικούμε το αδύνατο, εξακολουθούμε να κυνηγάμε το απραγματοποίητο, εξακολουθούμε να χτυπάμε τη γροθιά στο μαχαίρι (κι ας ξέρουμε ήδη το αποτέλεσμα), εξακολουθούμε να θέτουμε ως πρώτη προτεραιότητα του βίου μας τον τετραγωνισμό τού κύκλου. Δείτε την περίπτωση με τη μετά καραντίνα συμπεριφορά μας, μετά το άνοιγμα των καταστημάτων αρχικά, των συνόρων στη συνέχεια, των τουριστικών ροών στην τελική φάση τής επανόδου στη λεγόμενη «κανονικότητα». «Εκτινάχθηκε ο αριθμός των κρουσμάτων!», «Ανοίξαμε τα σύνορα και γεμίσαμε νέα κρούσματα!», «Ήταν ανάγκη να ανοίξει η τουριστική αγορά φέτος;»: είναι μερικά από τα ερωτήματα που διατυπώνουν πλήρεις πανικού διάφοροι από τηλοψίας «ειδικοί», αλλά και αρκετοί στον κοινωνικό μας περίγυρο (ακούγεται περίεργο, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις οι άνθρωποι που γκρινιάζουν επειδή ανοίξαμε εμπορικά κέντρα και σύνορα είναι οι ίδιοι που μέχρι πρότινος αναρωτιόντουσαν αν το lockdown ήταν πραγματικά αναγκαίο).

Σίγουρα όλοι θα θέλαμε έναν κόσμο χωρίς κορωνοϊό, στη ζωή όμως τα πράγματα δεν έρχονται πάντοτε όπως τα επιθυμούμε. Και, αν θέλουμε να αποδράσουμε από τον βολονταρισμό μας και να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, οφείλουμε να ομολογήσουμε ένα πράγμα στους εαυτούς μας: η διαχείριση της πανδημίας (και ειδικά της περιόδου μετά την έξαρσή της) αποτελούσε πάντοτε ζήτημα διαχείρισης ρίσκου, ζήτημα διαχείρισης ενός κινδύνου τον οποίο μπορούμε να μετριάσουμε, όχι όμως να μηδενίσουμε. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι είναι αδύνατον να μην τηρούμε τα μέτρα και να μην έχουμε κρούσματα στο εσωτερικό τής χώρας. Είναι αδύνατον να κλείσουμε τα σύνορα και να μην οδηγήσουμε εκατοντάδες επιχειρήσεις σε οικονομικό θάνατο και χιλιάδες συμπατριώτες μας στην ανεργία. Δεν γίνεται να μειώσουμε έναν κίνδυνο (π.χ., τα εισαγόμενα κρούσματα) χωρίς να αυξήσουμε ταυτόχρονα έναν άλλο (αυτόν της οικονομικής κατάρρευσης, της ανεργίας, της ανέχειας). Έτσι λειτουργεί το δίπολο στον καιρό τού κορωνοϊού, ό,τι κι αν λέει ο βολονταρισμός μας.

Πλέον, μπροστά μας βρίσκεται η κορύφωση του ελληνικού καλοκαιριού, ο Αύγουστος. Έχουμε να διαχειριστούμε ένα λελογισμένο ρίσκο – και τα μέσα που έχουμε ως πολίτες στη διάθεσή μας είναι τρία: να κρατάμε την ελάχιστη απόσταση του 1,5 μέτρου ο ένας από τον άλλο σε δημόσιους χώρους. Να φοράμε μάσκα, όταν είμαστε αναγκασμένοι να συγχρωτιστούμε σε κλειστό χώρο, όπου η τήρηση της ελάχιστης απόστασης ασφαλείας δεν είναι πάντοτε εφικτή. Και να καθαρίζουμε τακτικά και πολύ σχολαστικά τα χέρια μας με σαπούνι ή/και αντισηπτικό (εδώ που τα λέμε, αυτό έπρεπε να το κάνουμε και προ κορωνοϊού…). Αυτά τα τρία απλά, που είναι και εξαιρετικά αποτελεσματικά. Κουβαλάμε μέσα μας ένα αντανακλαστικό «όχι», μια αυτόματη αντίδραση που εκδηλώνεται με διάφορες αφορμές (αντιδράσαμε στην εισαγωγή των αποδείξεων στα βενζινάδικα «επειδή δεν γίνεται» – κι όμως, μετά από λίγο έγινε. Αντιδράσαμε στην καθιέρωση αποδείξεων στα ταξί «επειδή δεν γίνεται» – κι όμως, μετά από λίγο έγινε. Αντιδράσαμε στην καθολική απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους «επειδή δεν γίνεται» – κι όμως, μετά από λίγο έγινε). Αυτό το καλοκαίρι καλό θα ήταν να στείλουμε διακοπές το αντανακλαστικό μας «όχι» – μαζί και τον βολονταρισμό μας. Καλές διακοπές. Θα είμαστε και πάλι μαζί στις 5 Σεπτεμβρίου.

Σεβόμαστε την ιδιωτικότητά σας

Εμείς και οι συνεργάτες μας χρησιμοποιούμε τεχνολογίες, όπως cookies, και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως διευθύνσεις IP και αναγνωριστικά cookies, για να προσαρμόζουμε τις διαφημίσεις και το περιεχόμενο με βάση τα ενδιαφέροντά σας. Κάντε κλικ παρακάτω για να συμφωνήσετε με τη χρήση αυτής της τεχνολογίας και την επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων για αυτούς τους σκοπούς.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε την Πολιτική απορρήτου.

Ρυθμίσεις Cookies

Παρακάτω μπορείτε να επιλέξετε ποια cookies θα επιτρέψετε σε αυτή την ιστοσελίδα. Πατήστε στην αποθήκευση ρυθμίσεων για να εφαρμόσετε την επιλογή σας.

ΛειτουργικάΗ ιστοσελίδα για να δουλέψει χρησιμοποιεί κάποια απαραίτητα λειτουργικά cookies.

ΣτατιστικάΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για στατιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να βελτιώσουμε το περιεχόμενο που σας προσφέρουμε.

Κοινωνικά ΔίκτυαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies από τα κοινωνικά δίκτυα, ώστε να μπορούμε να σας δείξουμε περιεχόμενο από πλατφόρμες όπως το YouTube και το FaceBook. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΔιαφημίσειςΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για διαφημιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να σας προσφέρουμε περιεχόμενο που σας ενδιαφέρει. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΆλλαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί και ορισμένα cookies από υπηρεσίες που δεν εμπίπτουν στις παραπάνω κατηγορίες