fbpx
ΑρχικήLIFEUrban CultureΞύστε τους ουρανούς

Ξύστε τους ουρανούς

- Advertisment -

Ιστορίες μικρών κόσμων

Γράφει η Εύη Καρκίτη

ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΕΣ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ‘Η ΣΤΟ ΠΑΡΑΛΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΟΛΗΣ. ΑΡΚΕΤΑ ΤΕΡΑΤΑ ΕΙΔΑΜΕ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ. ΑΡΚΕΤΑ ΧΑΣΑΜΕ ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΣΟ ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΑ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. OΜΩΣ, ΙΣΩΣ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΕΣ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΘΕΣΗ ΚΥΡΙΩΣ ΣΕ ΕΝΑ ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ ΩΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΖΩΝΗ, ΕΝΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠ’ ΑΥΤΟ. EΧΩ ΔΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΑΚΕΤΕΣ ΝΑ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΓΡΑΦΕΙΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΕΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣΕΧΟΝΤΑΣ ΤΑ ΥΛΙΚΑ, ΤΗΝ ΑΝΤΟΧΗ, ΤΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΠΟΛΗ.

Υπήρχε ένας εφιάλτης που τον έβλεπα συχνά πριν χρόνια. Λίγο πριν φτάσει το ασανσέρ στον 38ο, σταματούσε, εγκλωβίζοντάς με ανάμεσα σε δύο ορόφους. Η αγωνία τού ονείρου είχε κάτι σχεδόν μεταφυσικό. Όταν βρίσκεσαι κάπου τόσο ψηλά, είναι σαν να βρίσκεσαι μεταξύ ουρανού και γης, μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, μεταξύ ενός κόσμου απτού και ενός άλλου που απλά τον φαντάστηκες.

Με εξαίρεση το εμβληματικό τοπίο τής Νέας Υόρκης (ίσως και κάποιων άλλων αμερικανικών, κυρίως, πόλεων), δεν θυμάμαι να νιώθω συγκίνηση μπροστά σε ουρανοξύστες. Ίσως λίγο μόνο τη νύχτα. Στους ουρανοξύστες ταιριάζει το φωτισμένο νυχτερινό αστικό τοπίο. Οι εικόνες τής Μπερενίς Άμποτ πάντοτε μας δονούν – μας έδωσαν τρόπο για να βλέπουμε, μοιάζουν να ενσαρκώνουν αιωνίως το ιδεώδες τής ανίκητης πόλης.

Ακόμη κι έτσι, ωστόσο, δεν μπορώ να πω πως τους αγαπώ. Εξάλλου, υπάρχει και μια άλλη, ζοφερή εκδοχή τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους ουρανοξύστες-φαντάσματα (απέραντοι, αμέτρητοι και άδειοι) να συνθέτουν το τοπίο τής απόλυτης δυστοπίας, καθώς κινείσαι οδικώς προς Κωνσταντινούπολη. Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να συγκρίνω τους ουρανοξύστες με το δέος μιας χαμηλής μεσαιωνικής πόλης, με γέφυρες, μικρούς κήπους, αναπάντεχες στοές, ποταμό, παραπόταμους, κανάλια. Μοιάζουν πάντοτε στα μάτια μου να βγαίνουν από ένα παραμύθι που ποτέ δεν σταμάτησα να διηγούμαι – πρωτίστως στον εαυτό μου.

Γι’ αυτό και θα τολμήσω έναν ανόσιο παραλληλισμό. Ίσως οι ουρανοξύστες να ήταν για τις πόλεις τού 20ουαιώνα ό,τι οι καθεδρικοί στον Μεσαίωνα, όπως οι αιχμηρές απολήξεις και τα διακοσμητικά τής στέγης τους έσκιζαν τους ουρανούς. Και τα δύο μοιάζουν να λένε περίπου το ίδιο πράγμα – καθένα, βέβαια, στη γλώσσα του και με τον δικό του τρόπο. Μοιάζουν να είναι τα αδιαμφισβήτητα σύμβολα της δύναμης και της ισχύος, κάτι που ξεπερνά τα καθημερινά, ακόμη και τα ανθρώπινα. «Πρόσεχε!» είναι σαν να σου λένε, «υπάρχει και Θεός» (ή, τέλος πάντων, κάποιος που παρατηρεί και στέκει ψηλότερα). Αναζητώντας όλη μου τη ζωή μέσα στις πόλεις (σαν το αγόρι τού παραμυθιού) τα ίχνη, απτά και αόρατα, για να μπορέσω να συνθέσω τις ιστορίες τους, και με δεδομένο το σημερινό ρευστό τοπίο στην ασφάλεια, την ενέργεια, την οικονομία, τον πολιτισμό, το κλίμα, έχω την εντύπωση ότι η μεγάλη πρόκληση για εμάς είναι το πώς θα διασωθούν για τους επόμενους οι πόλεις, οι οικισμοί, οι καθεδρικοί, κάθε τι που οργανώνει ένα αφήγημα για το χθες και όχι πώς θα κατασκευαστούν τα μελλοντικά τοπόσημα που σήμερα θα εντυπωσιάσουν, ξύνοντας τους ουρανούς.

Δεν θα ήθελα να δω ουρανοξύστες στις γειτονιές ή στο παραλιακό μέτωπο της δικής μας πόλης. Αρκετά τέρατα είδαμε ώς σήμερα. Αρκετά χάσαμε γυρίζοντας τόσο απερίσκεπτα τις πλάτες μας στο παρελθόν. Όμως, ίσως οι ουρανοξύστες να είχαν θέση κυρίως σε ένα δυτικό κομμάτι που έχει μείνει στη συνείδησή μας ως βιομηχανική ζώνη, ενώ μπορεί να είναι πολύ περισσότερα πράγματα απ’ αυτό. Έχω δει κάποιες μακέτες να βγαίνουν από γραφεία φωτισμένων αρχιτεκτόνων, που δεν αγνοούν τις αγωνίες των καιρών και τις ανάγκες τους και έχουν τη δυνατότητα να κάνουν προτάσεις προσέχοντας τα υλικά, την αντοχή, τη βιωσιμότητα, την επικοινωνία με την υπόλοιπη πόλη.

Ίσως κάποια στιγμή όλα αυτά να γίνουν πράξη και έργα συγκεκριμένα, ίσως και να παραμείνουν μια συζήτηση ανοιχτή, χωρίς κανείς να μπορέσει να προβλέψει την έκβασή της, όπως δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον μας. Ίσως –αν προχωρήσουν– να είμαστε εδώ για να δούμε. Ίσως πάλι και όχι, αλλά δεν πειράζει και τόσο, αν εκείνοι που θα ζήσουν μαζί τους θα έχουν μια ζωή πιο γεμάτη και πιο ικανοποιητική.

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο έντυπο Citymag στις 19.11.2022.
Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο

Σεβόμαστε την ιδιωτικότητά σας

Εμείς και οι συνεργάτες μας χρησιμοποιούμε τεχνολογίες, όπως cookies, και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως διευθύνσεις IP και αναγνωριστικά cookies, για να προσαρμόζουμε τις διαφημίσεις και το περιεχόμενο με βάση τα ενδιαφέροντά σας. Κάντε κλικ παρακάτω για να συμφωνήσετε με τη χρήση αυτής της τεχνολογίας και την επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων για αυτούς τους σκοπούς.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε την Πολιτική απορρήτου.

Ρυθμίσεις Cookies

Παρακάτω μπορείτε να επιλέξετε ποια cookies θα επιτρέψετε σε αυτή την ιστοσελίδα. Πατήστε στην αποθήκευση ρυθμίσεων για να εφαρμόσετε την επιλογή σας.

ΛειτουργικάΗ ιστοσελίδα για να δουλέψει χρησιμοποιεί κάποια απαραίτητα λειτουργικά cookies.

ΣτατιστικάΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για στατιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να βελτιώσουμε το περιεχόμενο που σας προσφέρουμε.

Κοινωνικά ΔίκτυαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies από τα κοινωνικά δίκτυα, ώστε να μπορούμε να σας δείξουμε περιεχόμενο από πλατφόρμες όπως το YouTube και το FaceBook. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΔιαφημίσειςΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για διαφημιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να σας προσφέρουμε περιεχόμενο που σας ενδιαφέρει. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΆλλαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί και ορισμένα cookies από υπηρεσίες που δεν εμπίπτουν στις παραπάνω κατηγορίες