Εκατσε σε ένα δίχρωμο παγκάκι στο πάρκο Ξαρχάκου. Επτά το πρωί, Τρίτη 22 Ιουλίου 2025. Μας άκουγαν οι παπαγάλοι.
Φωτογραφίες, βίντεο: Σάκης Γιούμπασης.
H πόλη ξυπνούσε σιγά σιγά. Η ατμόσφαιρα είχε κρατήσει τη δροσιά της νύχτας. Πίσω μας περνούσαν υπάλληλοι καθαριότητας του δήμου και ένα-δυο απορριμματοφόρα.
«Γράφουν» αλλιώς οι συνηθισμένοι ήχοι στην πρωινή ησυχία, μπαίνουν στη σωστή τους διάσταση. Όπως «γράφει» αλλιώς το πένθος, όταν το συνειδητοποιούμε μακριά από τη φασαρία της ζωής που τρέχει με σπασμένα φρένα. «Το πένθος –σκέψου– είναι η φωτογραφία της αγάπης που υπήρχε εκεί» μου λέει. Κι όταν δεν το αντιμετωπίζουμε, όταν προχωράμε παρακάτω δίχως να σταθούμε, αυτό θεριεύει: «Χρειάζεται να μιλήσω για τον πόνο μου, για τις αναμνήσεις μου, να μιλήσω για το τι σήμαινε αυτός ή αυτό που έχασα», συμπληρώνει. Χαμογελαστή και μετρημένη, η Μαργαρίτα Ταρνάρη δεν δίστασε, στην καρδιά του θέρους, να καταπιαστεί με το θεριό: την απώλεια.
Και, όπως εξηγεί με «σάουντρακ» τον ήχο των παπαγάλων που, κρυμμένοι στα δέντρα, είχαν στήσει αυτί, υπάρχει και το άτυπο πένθος: «Σε μια κρυφή ερωτική σχέση, το πένθος δεν αναγνωρίζεται, δεν δικαιώνεται. Ξέρεις γιατί; Επειδή λείπουν οι μάρτυρές του, πρέπει να κρατήσεις μυστικό και το τέλος». Κι αν δεν μοιραστείς τον πόνο, αν δεν τον σηκώσεις μαζί με κάποιον άλλο, μαζεύεται. Όπως το πύον. Και σκάει με την πρώτη ευκαιρία, απροειδοποίητα.
«Σχεδόν όλοι μας έχουμε μέσα μας άλυτα πένθη που, με κάποιον τρόπο, τα βρίσκουμε μπροστά μας αργότερα. Το ανεπεξέργαστο πένθος αφήνει πολλά εμπόδια, όπως κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, καθήλωση σε θυμό». Ωστόσο, ο πόνος δεν έχει κάποιο εγχειρίδιο. Ακόμη κι αν ξέρεις να διαχειρίζεται την απώλεια, η ένταση –εξηγεί η Μαργαρίτα– είναι ανάλογη με το πόσο πολύτιμο ήταν αυτό που χάσαμε.
Χαμένοι όμως δεν βγαίνουμε. Τουναντίον. «Πρόκειται για μια εμπειρία που μας εξελίσσει, στεκόμαστε απέναντι στο άγχος, στο τι είναι και τι δεν είναι σημαντικό. Κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να αλλάξουν τρόπο ζωής».
Άραγε, υπάρχει πένθος που δεν ξεπερνιέται; «Νομίζω η απώλεια των παιδιών σου. Μαθαίνεις να το κουβαλάς χωρίς να σε λυγίζει σε κάθε βήμα», απαντά. Ήταν η μοναδική φορά στην κουβέντα μας που η φωνή της χαμήλωσε. Ναι, η ζωή κρύβει και το αβάσταχτο.
Και πώς καταλαβαίνουμε ότι έχουμε ενσωματώσει την απώλεια; Λογική η απορία, καθώς πολλοί πενθούν χωρίς να το γνωρίζουν: «Προχωράμε χωρίς να πονάμε τόσο, έτσι καταλαβαίνουμε την ενσωμάτωση». Ούτως ή άλλως, όλα πεθαίνουν. Για να πάρει τη θέση τους το καινούργιο. Και αυτός ο απαράβατος νόμος της ζωής απαιτεί αποδοχή, όχι άρνηση.
Δείτε τη συζήτηση του Citymag με την ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια GESTALT Μαργαρίτα Ταρνάρη εδώ:
Ιστορίες ζωής από γνωστούς κι αγνώστους. Χωρίς φίλτρο. Κάθε μήνα. Στο παγκάκι.
