Εκατσε σε ένα παγκάκι στην κεντρική πλατεία του Φιλύρου. Δέκα το πρωί, Δευτέρα 18 Αυγούστου 2025. Αδέσποτα σκυλιά γάβγιζαν διαρκώς.
Φωτογραφίες, βίντεο: Σάκης Γιούμπασης.
Το παγκάκι κλείνει έναν χρόνο ζωής και, με αυτήν την αφορμή, σκεφτήκαμε να δώσουμε τον λόγο σε έναν άνθρωπο που έκανε για έξι μήνες ένα παγκάκι το σπίτι του. Η Σταματία Αλμπάνη και ο άντρας της, ο Νότης (ο οποίος πάσχει από κολπική μαρμαρυγή), έμειναν στα σκαλοπάτια και πέριξ του ναού της Παναγίας Δεξιάς, μία ανάσα από την Καμάρα, από τον Νοέμβριο του 2021 ώς τα τέλη Απριλίου του 2022. Λίγο αργότερα βρήκαν δουλειά και νοίκιασαν ένα διαμέρισμα στο Φίλυρο, όπου μένουν μέχρι και σήμερα.
Λόγω της ασθένειάς του, ο Νότης δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι (είχε αποπνικτική ζέστη), οπότε συναντήσαμε μόνο τη Ρούλα, όπως την αποκαλούν. Μας τη σύστησε η Κυριακή Φράγκου, πρόεδρος της Εθελοντικής Διακονίας Αστέγων στη Θεσσαλονίκη.
Σηκώνονταν κάθε πρωί στις επτά, για να μπορέσουν οι πιστοί να μπουν στην εκκλησία. Ήταν κουραστικό, καθώς έπρεπε να μαζεύουν τα πράγματά τους (δυο-τρεις κουβέρτες και λίγα ρούχα) και να μεταφέρονται στα παγκάκια, στο παρκάκι ακριβώς μπροστά από τον ναό. Η Ρούλα είχε μεγάλο άγχος για τον Νότη – ήταν ευάλωτος στην καρδιά και η συνθήκη του δρόμου τον ζόριζε ακόμη περισσότερο. Λίγο πριν βρεθούν να ζουν ως άστεγοι, η Πρόνοια τους είχε πάρει και τη μονάκριβη κόρη τους, την Άννα. Μια σειρά ατυχών επιλογών και δυσάρεστων γεγονότων δημιούργησε την τέλεια καταιγίδα για τους δυο. Δεν το έβαλαν κάτω. «Φοβήθηκες;», τη ρωτάω. Γύρω μας λυσσομανούσε μια σκυλοπαρέα – άστεγη κι αυτή. «Ήταν ένα βράδυ πίσω από τα δικαστήρια, αυτό με έχει στοιχειώσει. Έκανε τόσο κρύο, που δεν μπορούσαμε να προστατευτούμε. Κατέβασα μια κουρτίνα από ένα κατάστημα, για να σκεπάσω τον Νότη».
Έμπαινε μέσα σε μαγαζιά και ζητούσε φαγητό από αγνώστους. Έβαζε μπροστά την τόλμη, άφηνε πίσω τη ντροπή. Ήταν ζήτημα επιβίωσης. Τους βοήθησε και πολύς κόσμος – ανάμεσά τους η Κυριακή και οι «δίδυμοι», ο Ανέστης και ο Μιχάλης. Μια αλληλεγγύη υπόγεια, που χάνεται στον ορίζοντα της τσιμεντούπολης. Τώρα, που η σκληρότητα του να ζεις χωρίς στέγη τής έμαθε πόσο δυνατή είναι, προσπαθεί να τα έχει όλα τακτοποιημένα, για να μη γυρίσει ποτέ στην πρότερη κατάσταση. Περιμένει να γυρίσει η κόρη τους στο σπίτι και παίρνει βαθιές ανάσες, κάνοντας βόλτα στο ημιορεινό Φίλυρο. Τα παγκάκια δεν της λείπουν. Προσπαθεί όμως, όπως μπορεί, να επιστρέψει το καλό σε όσους το χρειάζονται.
Δείτε τη συζήτηση του Citymag με τη Σταματία Αλμπάνη εδώ:
Ιστορίες ζωής από γνωστούς κι αγνώστους. Χωρίς φίλτρο. Κάθε μήνα. Στο παγκάκι.
