Έκατσε σε ένα παγκάκι στο πάρκο τσέπης Δροσιά, στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης. Τετάρτη 29 Απριλίου 2026, ώρα δέκα και μισή το πρωί. Ένα τρυπάνι μάς «τρυπούσε» την ησυχία.
Φωτογραφίες, βιντεοσκόπηση: Σάκης Γιούμπασης.
Επέλεξε ο ίδιος ένα παγκάκι στο πάρκο τσέπης Δροσιά, στην αγαπημένη του Άνω Πόλη. Γύρω μας, οι στύπες ανέμιζαν τα φουντωτά «μαλλιά» τους, αμάξια πηγαινοέρχονταν κι ένα τρυπάνι χόρευε σε κάποιον τοίχο. Φασαρία μέσα στην ησυχία — ή και το αντίθετο. «Οι μουντζούρες με ενοχλούν περισσότερο από τα πάντα — κοίτα γύρω μας…», απαντά στην ερώτηση τι του προκαλεί μεγαλύτερη ντροπή στη Θεσσαλονίκη. Τον ενοχλούσε και η επιθετικότητα των οδηγών. Μοιράζεται μαζί μου μια ιστορία με τον ίδιο, αρχές του 1990, να έχει κινδυνεύσει με το ποδήλατο, πιστεύει ωστόσο ότι η κατάσταση έχει βελτιωθεί. Η βελτίωση γενικώς της πόλης στην οποία ζει από το 1968 (με ένα διάλειμμα δεκαπέντε χρόνων στη Γαλλία) είναι ο λόγος που τον οδήγησε στην τοπική αυτοδιοίκηση. «Ουδέποτε ήθελα να ασχοληθώ με την τοπική αυτοδιοίκηση. Τα τελευταία χρόνια, όμως, ένιωθα πολύ αδύναμος μπροστά σε όσα συμβαίνουν και ήθελα κι εγώ να συνεισφέρω, είχα απογοητευτεί», ομολογεί με μια άσβεστη σιγουριά.
Επίμονος, όπως όταν τον είχα πρωτογνωρίσει το 2014, αλλά περισσότερο υπομονετικός. Για να αντέξει τους ρυθμούς του Δημοσίου και να πετύχει την ολοκλήρωση των έργων που έβαλε μπρος αποφάσισε συνειδητά να γίνει ψύχραιμος και να τιθασεύσει το ανυπότακτο του χαρακτήρα του. Έτσι, τουλάχιστον, ισχυρίζεται. Χωρίς φυσικά να χάσει το πάθος του. Αναγνωρίζει παραλείψεις που έγιναν στο έργο-ορόσημο της Θεσσαλονίκης, τη Νέα Παραλία —για παράδειγμα, ότι θα μπορούσε να προσθέσει κάποιους χώρους όπου ο πεζός θα μπορεί να προφυλάσσεται όταν βρέχει καταρρακτωδώς—, συνεχίζει να πολεμά το καφκικό ελληνικό Δημόσιο και επιβλέπει με ένα δίκυκλο την πορεία των έργων: «Άμα δεν νιώσεις ιδιοκτήτης της πόλης σου, δεν θα τη φροντίσεις — ποτέ!» μου λέει με παράπονο, όταν βλέπει συμπολίτες του να λερώνουν τον δημόσιο χώρο.
Για το μέλλον της Θεσσαλονίκης αισιοδοξεί, καθώς τη φαντάζεται με λιγότερα αυτοκίνητα, περισσότερο πράσινο και καλύτερες μεταφορές και υποδομές, ειδικά αν ολοκληρωθεί η επέκταση του μετρό προς τα δυτικά. Εκτιμά ότι ένα από τα πιο αδικημένα κτήρια της πόλης είναι το Μέγαρο Στάιν, στην πλατεία Ελευθερίας, μια και είναι ένα από τα ελάχιστα που «επέζησαν» της καταστροφικής πυρκαγιάς του 1917.
Όση ώρα μιλούσαμε, καθόταν με το ένα πόδι πάνω στο παγκάκι. Δεν ήταν βιαστικός, βρισκόταν σε εγρήγορση. Με το που τελειώσαμε, φόρεσε κράνος και εξαφανίστηκε με το μηχανάκι του. Ποιος ξέρει σε ποια λακκούβα είχε να τρέξει. Επειδή κάπως έτσι συμβαίνει στη ζωή: φροντίζεις μία μία τις λακκούβες, για να περιορίσεις την πιθανότητα εκτροχιασμού. Της ίδιας της ζωής.
Δείτε τη συζήτηση του Citymag με τον αντιδήμαρχο Τεχνικών Έργων & Βιώσιμης Κινητικότητας του δήμου Θεσσαλονίκης, Πρόδρομο Νικηφορίδη, εδώ:
Ιστορίες ζωής από γνωστούς κι αγνώστους. Χωρίς φίλτρο. Κάθε μήνα. Στο παγκάκι.
