Έκατσε σε ένα κόκκινο παγκάκι στο πάρκο στο Πεδίον του Άρεως, στη Θεσσαλονίκη. Τρίτη 19 Μαΐου, ώρα πέντε το απόγευμα. Καιρός βέρος σαλονικιώτικος: ήλιος, υγρασία και ψιχάλες.
Φωτογραφίες, βιντεοσκόπηση: Σάκης Γιούμπασης.
Είκοσι πέντε χρόνια στην ΕΡΤ3 είναι μία ολόκληρη ζωή. Όλα τα χρόνια ήταν πίσω από τις κάμερες, μπροστά από τα μικρόφωνα. Γι’ αυτό δεν τον ήξερε ο πολύς κόσμος. Του ζήτησα να συστηθεί. Μου είπε ότι έχει δύο κόρες, ότι ήταν κατασκηνωτής στη ΧΑΝΘ και ότι έπαιζε μουσική στο «Διατηρητέο». Μιλούσε άνετα για το παρελθόν, χαμογελούσε συχνά και δεν δίστασε να μοιραστεί δύσκολες προσωπικές στιγμές. Μια ανεξίτηλη μνήμη είναι το κλείσιμο του καναλιού το 2013. Έναν μήνα πριν γεννηθεί η κόρη του, μετά την τελευταία εξέταση του μωρού, έπρεπε να ανακοινώσει στη γυναίκα του ότι ήταν άνεργος. Υπέρμαχος της δημόσιας τηλεόρασης, έχει αλλεργία με τον όρο «κρατική» και νιώθει περήφανος που στο πρόγραμμα υπάρχει εκπομπή για ΑμΕΑ.
Αναφέρθηκε και σε ευτράπελα, ανέσυρε και σπουδαίες χαρές. «Ως υπεύθυνος της μικτής ζώνης, έπρεπε να πάρω από το χέρι τον Γιουσέιν Μπολτ και να του πω ότι θα μιλήσει στην ΕΡΤ και σε ένα-δύο κανάλια ακόμη», περιγράφει. Οι μνήμες «σκάνε» δυνατές, καθώς εκείνη την εποχή δεν χρησιμοποιούνταν κινητά, οπότε «αναμεταδίδει» πραγματικά ό,τι έχει συγκρατήσει το μυαλό του. Πιστεύει ότι η τηλεόραση έχει μέλλον, αν και θα αλλάξει ακόμη περισσότερο η μορφή της, εκτιμά ότι οι άνθρωποι, όταν αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης, «είναι αναγκαίο να έχουν την αίσθηση της προσωρινότητας» και προτιμά τη διπλή ανάγνωση της πραγματικότητας: «Όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις στο βουνό τόσο οι άλλοι σού φαίνονται μικρότεροι. Κι εσύ, όμως, όσο ανεβαίνεις, τόσο μικραίνεις στα μάτια τους».
Θεωρεί ότι είναι πολύ σημαντικό η γενιά του να γίνει συνομιλήτρια με τη σημερινή νεολαία, κατανοώντας τη δική της «γλώσσα» επικοινωνίας, και υποστηρίζει ότι «η ΕΡΤ3 πρέπει να σταματήσει να είναι το κανάλι της Θεσσαλονίκης και να γίνει ένα πανελλαδικό κανάλι με έδρα τη Θεσσαλονίκη». Μαζί με τους συνεργάτες του ετοιμάζει δυο-τρεις παρεμβάσεις στο πρόγραμμα, ώστε να αυξήσει το αποτύπωμα σε τρεις πυλώνες: την περιφέρεια, την ομογένεια και τον πολιτισμό. Και —το σημαντικότερο— σ’ αυτήν τη γραμμική πορεία του χρόνου δεν αφήνει στην «απέξω» τους προκατόχους του, οι οποίοι έβαλαν καθένας το δικό του λιθαράκι για την εξέλιξη του καναλιού.
«Όλα συγχωρούνται. Η αχαριστία, όμως, όχι». Με αυτό μου ζήτησε να κλείσει η κουβέντα, με αυτό κλείνω.
Δείτε τη συζήτηση του Citymag με τον γενικό διευθυντή της ΕΡΤ3, Άρη Παναγιωτίδη, εδώ:
Ιστορίες ζωής από γνωστούς κι αγνώστους. Χωρίς φίλτρο. Κάθε μήνα. Στο παγκάκι.
