Εκατσε στο παγκάκι του πολιτιστικού χώρου Talkback (25ης Μαρτίου 16, Πέραμα). Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2025, ώρα δύο το μεσημέρι. Πίσω μας τα μηχανάκια μούγκριζαν προς την ελευθερία.
Βιντεοσκόπηση: Σιδέρης Νανούδης. Post production: Σάκης Γιούμπασης.
REC.
Με υποδέχθηκε στον «τόπο της φυγής», στο Πέραμα. Απέναντι από την Πρόνοια, στο παρκάκι που μαζί με την παρέα του έπαιζαν μπάσκετ και χόρευαν break dance. Φορούσε ένα παχύ σκουφί, η υγρασία ξύριζε. Μου αφηγήθηκε τη ζωή του. Χωρίς να ραπάρει, όπως κάνει στην αυτοβιογραφική ταινία «REC’N’PLAY». Δεν γεννήθηκε σε κάποιο μαιευτήριο της Αθήνας. Τον ξεγέννησε γιατρός σε ένα γλέντι, από αυτά τα μυθικά, τα περαμιώτικα. Σε αυτό το μέρος της προσφυγιάς, όπου οι περισσότεροι κατάγονταν από το Φανάρι (όπως και η οικογένειά του), έμαθε τον κώδικα της ζωής: «Σεβόμασταν τους ηλικιωμένους, τους πηγαίναμε πράγματα, αν χρειάζονταν. Τα μεσημέρια κάναμε ησυχία, για να ξεκουραστούν οι γείτονες που δούλευαν στα καρνάγια από τα χαράματα».
Δεν θεωρεί ότι είναι αποτυχία να επιστρέφεις εκεί απ’ όπου ήθελες να φύγεις. Κατά βάθος, ήξερε ότι το Πέραμα είναι το απάγκειο του. Όταν ήταν πιτσιρικάς, έγραφε με το αριστερό. Έφαγε πολύ ξύλο στο σχολείο για να μάθει να γράφει με το δεξί, να συμμορφωθεί με το καθεστώς. Το 1987, όταν ήταν στον στρατό, του σφηνώθηκε η ιδέα για τους Active Member. Τελικώς, τους ίδρυσε πέντε χρόνια αργότερα: «Ήθελα να είναι κάτι που θα το κυνηγάω για όλη μου τη ζωή, να μην τελειώνει ουσιαστικά. Μπορεί να μην τα έχω καταφέρει να υπάρξω ενεργό μέλος, αλλά το κυνηγάω». Οι μεγαλύτεροι τον συμβούλευαν να φιλιώσει με τον πόνο και να μη ξεχνιέται. Έτσι, ο πόνος δεν τον άφησε να χαρεί πολλά πράγματα στη ζωή του, ήταν όμως το «βαθυσκάφος», για να ψαχτεί μέσα του.
Τον ενοχλούν οι άνθρωποι που ζουν τα ψέματα που αφηγούνται. Απεχθάνεται τους θερμούς μαχητές της αλήθειας — «μυρίζουν» υποκρισία. Πιστεύει ότι «η αλήθεια και η ελευθερία είναι δύο έννοιες που δεν υπήρξαν ποτέ. Επειδή ο άνθρωπος μπόρεσε να τις ακυρώσει νωρίτερα». Όλοι οι παιδικοί του ήρωες —ανάμεσά τους και ο πατέρας του— έχουν χαθεί. Όχι όμως και η παιδική του αγάπη, που επανήλθε τριάντα πέντε χρόνια μετά. Τον ρωτάω αν ήταν χαμένος χρόνος. «Όχι. Όλα όσα είναι να έρθουν θα έρθουν. Και θα τα ζήσουμε στον σωστό καιρό και στο σωστό σημείο». Μακάρι να είναι έτσι. Επειδή «όταν τα ψέματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι».
PLAY.
Δείτε τη συζήτηση του Citymag με τον ιδρυτή των Active Member, B.D.Foxmoor (κατά κόσμον Μιχάλη Μυτακίδη), εδώ:
Ιστορίες ζωής από γνωστούς κι αγνώστους. Χωρίς φίλτρο. Κάθε μήνα. Στο παγκάκι.
