Έκατσε σε ένα τσιμεντένιο παγκάκι στην πλατεία Χρηματιστηρίου, στη Θεσσαλονίκη. Κυριακή 7 Ιουνίου 2026, ώρα εννέα παρά δέκα το βράδυ. Πίσω μας το σιντριβάνι εκτελούσε υδάτινες χορογραφίες.
Φωτογραφίες, βιντεοσκόπηση: Σάκης Γιούμπασης.
Στο ραντεβού του ήταν Εγγλέζος. Παρότι όλη την Κυριακή πήγαινε από εκδήλωση σε εκδήλωση ανά τη Μακεδονία, εμφανίστηκε φρέσκος και χαμογελαστός. Τούτα είναι δύο από τα χαρακτηριστικά που επιδιώκει να διατηρεί: τη συνέπεια και τη θετική διάθεση.
Πήρε αμέσως τη θέση του στο τσιμεντένιο παγκάκι στην πλατεία Χρηματιστηρίου. Απέναντί μας, το σταματημένο ρολόι της Στοάς Μαλακοπή, πίσω μας το επιδαπέδιο σιντριβάνι. Και αυτή είναι μία από τις μεγάλες αντιφάσεις της ζωής του Θεσσαλονικιού Σταύρου Καλαφάτη. Στα εξήντα ένα του, παντρεμένος, με δύο παιδιά και πάνω από είκοσι χρόνια εμπειρίας στο ελληνικό κοινοβούλιο, από τη μια ο χρόνος κυλάει στη ζωή του σαν νεράκι, όπως στους υδάτινους πίδακες. Κι από την άλλη, η ώρα είναι κολλημένη στη στιγμή που ορκίστηκε βουλευτής για πρώτη φορά το 2003, σαν τους σταματημένους δείκτες του ρολογιού. Τόση ενέργεια νιώθει ότι έχει.
Χωρίς πολιτικά κλισέ, ανθρώπινος και καθόλου διδακτικός, θυμήθηκε τις στιγμές που —ως αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής— περνούσε δεκατέσσερις ώρες στο γραφείο τη δύσκολη περίοδο 2012-2104.
Τον ρωτάω αν η «κωλοτούμπα» είναι συνυφασμένη με την πολιτική: «Ο λαϊκισμός και η δημαγωγία έχουν τη δική τους μαγεία. Είναι η εύκολη κουβέντα που μπορεί να πει κάποιος στην ανάγκη να γίνει αρεστός. Όμως, στην πολιτική, όπως και στη ζωή, είμαστε αυτά που κάνουμε και όχι αυτά που λέμε». Περήφανος που επί ημερών του στον Τομέα Μακεδονίας-Θράκης του υπουργείου Εσωτερικών συντάχθηκε το σχέδιο «Θεσσαλονίκη 2030», δηλώνει αισιόδοξος για το μέλλον της γενέτειράς του και επιμένει να μιλά για τη «Συμμαχία των Καλών».
Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεται τύψεις για τον κουτσουρεμένο χρόνο που αφιέρωσε στους δικούς του, αναγνωρίζει τη γυναίκα του, Βίκυ, ως στυλοβάτη της οικογένειας και της βγάζει το καπέλο για τις θυσίες που έχει κάνει: «Θέλω να στο πω αυτό», μου λέει με χαμόγελο.
«Επενδύουμε πάνω από 300 εκατ. στα ερευνητικά μας κέντρα, για να τα θωρακίσουμε, ώστε να μπορούν να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες του μέλλοντος» τονίζει. Τον απασχολεί το μέλλον — εύχεται ο Θεός να του δώσει φώτιση να αποσυρθεί όταν είναι καιρός και πορεύεται με το ρητό που είδε αναρτημένο σε έναν τοίχο, την πρώτη φορά που πέρασε το κατώφλι των γραφείων του κόμματός του στο κοινοβούλιο: «Καλοχαιρέτα τους πεζούς σαν είναι να ιππεύσεις, για να σε χαιρετούν κι αυτοί όταν θα ξεπεζέψεις».
Δείτε τη συζήτηση του Citymag με τον υφυπουργό Ανάπτυξης, Σταύρο Καλαφάτη, εδώ:
Ιστορίες ζωής από γνωστούς κι αγνώστους. Χωρίς φίλτρο. Κάθε μήνα. Στο παγκάκι.
